17 σφαίρες των ΝΑΖΙ για έναν άγγελο…

17 σφαίρες για έναν άγγελο…🌹
Ξημερώματα της 5ης Σεπτέμβρη 1944
Στρατόπεδο Χαϊδαρίου… Πτέρυγα μελλοθανάτων…
«Ηρώ Κωνσταντοπούλου»
«Εγώ είμαι» λέει περήφανα. «Έρχομαι».
Η Λέλα Καραγιάννη, που επίσης κρατείται εκεί, την πλησιάζει:
«Μπράβο, Ηρώ μου. Έτσι πεθαίνουν οι Ελληνίδες»
Σκύβει… την φιλά… για τελευταία φορά.,,
Οδηγείται με άλλους 49 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.
Σκίζει το φόρεμά της και φωνάζει: «Χτυπάτε! Κτήνη»
Εκτελείται με 17 σφαίρες όσο και τα χρόνια της !
«Προς παραδειγματισμό», είπαν οι SS.


Μαθήτρια ακόμη του Αρσακείου, οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση.
Ήταν άριστη μαθήτρια και μιλούσε τέσσερις γλώσσες. Έκρυβε όπλα και προκηρύξεις κάτω από την σχολική της ποδιά, έγραφε συνθήματα στους τοίχους και κολλούσε αφίσες, προκαλώντας τους Γερμανούς.
Στις 16 Ιουλίου του 1944, την ημέρα των γενεθλίων της, μία ομάδα των Ταγμάτων Ασφαλείας εισέβαλε στο σπίτι της οικογένειάς της στην οδό Βεΐκου 57 στο Κουκάκι και τη συνέλαβε.
Τη μετέφεραν στο αρχηγείο όπου βασανίστηκε αλύπητα από τον «Αγήνορα», διαβόητο συνεργάτη των Γερμανών. Μετά από λίγες μέρες οι βασανιστές της δεν κατάφεραν να της αποσπάσουν καμιά πληροφορία. Οι γονείς της χρησιμοποίησαν τις γνωριμίες τους και κατόρθωσαν να την απελευθερώσουν.
Η Ηρώ συνέχισε τη δράση της, ως τις 31 Ιουλίου, οπότε συνελήφθη και πάλι από άνδρες των Ες- Ες, ύστερα από ένα σαμποτάζ σε τρένο που μετέφερε πυρομαχικά.
Την μετέφεραν στα κρατητήρια της «Κομαντατούρ» στην οδό Μέρλιν, όπου με κτηνώδη βασανιστήρια προσπαθούσαν ματαίως επί τρεις εβδομάδες να της αποσπάσουν πληροφορίες για τις δραστηριότητες των αντιστασιακών οργανώσεων.
Ωστόσο εκείνη δεν λύγισε και οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να της αποσπάσουν κουβέντα. Οι προσπάθειες των δικών της να τη σώσουν, αυτή τη φορά απέτυχαν….
«Υπομονή κι υπομονή, καρτέρι και καρτέρι, και τούτος ο Σεπτέμβρης τη Λευτεριά θα φέρει»... Ήταν οι τελευταίοι στίχοι που έγραψε λίγο πριν την πάρουν για εκτέλεση.
Η Ηρώ έπεσε για τη λευτεριά της πατρίδας, 37 μέρες προτού απελευθερωθεί η Ελλάδα…

«Εσύ δε θα μου πεις ευχαριστώ
όπως δε λες ευχαριστώ στους χτύπους της καρδιάς σου
που σμιλεύουν το πρόσωπο της ζωής σου
Όμως εγώ θα σου λέω ευχαριστώ
γιατί γνωρίζω γιατί σου λέω ευχαριστώ
γιατί γνωρίζω τι σου οφείλω…
Αυτό το ευχαριστώ είναι το τραγούδι μου».
Γιάννης Ρίτσος




Σχολιάστε