Πολιτική ουσίας ή θεάματος-Αυτοδιοίκηση των πολιτών ή των κομματικών στρατοπέδων

Σχολιάζει ο Θανάσης Μπέλτσος

Μιας και μπήκα στο χορό της διεκδίκησης της ψήφου στις δημοτικές εκλογές στο δήμο μου στα Βριλήσσια ήθελα να ξεκαθαρίσω τώρα που είναι αρχή κάποια ζητήματα που για μένα αποτελούν στάση ζωής.

Είναι δείγμα αδυναμίας στην πόλη που διεκδικείς να ηγηθείς ή να αποσπάσεις την εμπιστοσύνη των δημοτών να έχεις την ανάγκη να φωτογραφίζεσαι με επώνυμους γιατί προφανώς δεν έχεις να πεις τίποτα ή δεν περνά η μπογιά σου. Οι δημόσιες σχέσεις είναι ένα μέρος της στρατηγικής που το ακολουθούν πολλοί επίδοξοι πολιτικοί ή αυτοδιοικητικοί, αλλά όταν γίνεται το κυρίαρχο μέσο προβολής και επιρροής δείχνει ότι δεν υπάρχει βάθος θέσεων και προγραμμάτων και προσπαθούν να καλύψουν αυτή την αδυναμία με πρόσωπα από το σταρ σύστεμ της πολιτικής και του θεάματος.

Προσωπικά δεν νιώθω την ανάγκη να περπατήσω στην πόλη μου δίπλα στον Τσίπρα, στον Μητσοτάκη ή στην Γεννηματά για να δείξω ότι είμαι κάποιος. Θα ήθελα να περπατήσω δίπλα στους πολίτες με ένα τεχνοκράτη, ένα επιστήμονα του ΕΜΠ, έναν ακαδημαϊκό ή ένα πετυχημένο επαγγελματία που θα έχουν κάτι να πουν για την πόλη μου, πως θα γίνει καλύτερη, πως θα μας ανοίξουν οι πόρτες της ανάπτυξης, της δημιουργίας και της προσέλκυσης πόρων.

Θα ήθελα να περπατήσω και να φωτογραφηθώ με ένα καταξιωμένο ομογενή να δείξω στα παιδιά μας πως μπορούμε να κατακτήσουμε τον κόσμο ή θα ήθελα να περπατήσω με ένα ακαδημαϊκό- ιστορικό  να τους μάθω να αγαπάνε την πατρίδα τους και να είνια περήφανοι για την ιστορία της. Μπορώ και εγώ να στηθώ δίπλα σε επώνυμους πολιτικούς, καλλιτέχνες ηθοποιούς και διάσημους τραγουδιστές, μπορώ να φωτογραφηθώ με μεγαλοπαράγοντες και μεγαλοδημοσιογράφους δεν θα το κάνω γιατί σέβομαι τον εαυτό μου και γιατί στη διαδρομή μου έμαθα να μένω στην παραγωγή ιδεών και στην παραγωγή έργου.

Δεν θεωρώ τους πολίτες μειωμένης αντίληψης που θα προσπαθήσω να τους κερδίσω με χρυσόσκονη και εκθαμβωτικό περιτύλιγμα. Έχω μάθει να τους σέβομαι αλλά και να απαιτώ να κρίνουν και αυτοί με κριτήρια που θα βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα , σε αληθινές ανάγκες της κοινωνίας γιατί όποτε επέλεξαν με όρους μακριά από την πραγματική ζωή έπεσαν θύματα των επιλογών τους. Το ίδιο ισχύει και με την λογική των κομματικών χρισμάτων , όπως έχω αναλύσει σε προγενέστερη δημόσια τοποθέτηση μου μιας και θεωρώ αδιανόητο στις τοπικές κοινωνίες να λειτουργούν στην εποχή μας με όρους παλαιοκομματικούς και αναχρονιστικούς.

Ο πρώτος βαθμός αυτοδιοίκησης δεν μπορεί να περιχαρακώνετε σε κομματικά στρατόπεδα και αγκυλώσεις αλλά αποτελεί το πρωταρχικό κύτταρο των τοπικών κοινωνιών που απαιτεί σύνθεση , συνεργασία και ενεργοποίηση για να μπορέσουν  πραγματικά να έρθουν στην επιφάνεια τα πραγματικά προβλήματα, να υπάρξει όραμα σχέδιο και πράξη σε μια κοινωνία που θα καλύπτει τις προσδοκίες μας και τις ανάγκες μας. Με πρόσωπα βγαλμένα μέσα από κομματικούς σωλήνες, χωρίς να έχουν κριθεί, χωρίς να έχουν αξιολογηθεί δεν μπορεί να πάμε μπροστά και να κατακτήσουμε ένα κόσμο που κινείτε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.

Τέλος θα πρέπει να καταλάβουμε ότι οι θέσεις πολιτικών, δημάρχων και συμβούλων δεν είναι μόνιμες και καλό είναι τα πρόσωπα να εναλλάσσονται και να ανανεώνονται μιας και η μονιμότητα δημιουργεί στρεβλώσεις και παθογένειες. Όταν συζητήθηκαν η συνταγματική αναθεώρηση και  ο Καλλικράτης στον πολιτικό φορέα που ανήκα είχα προτείνει να υπάρχουν χρονικοί περιορισμοί στις θητείες των προσώπων σε όλες τις βαθμίδες πολιτικής ή αυτοδιοικητικής ενασχόλησης.

Βουλευτής ή Δήμαρχος  δεν μπορεί να ξεπερνά τις δύο ή τρείς περιόδους , όπως και οι δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι. Καταντά επάγγελμα και αποκτούνται νοοτροπίες που δεν βοηθούν να πάνε οι κοινωνίες μπροστά και να υπάρχει ανανέωση και συμμετοχή. Θα μπορούσαν παράλληλα να υπήρχαν θεσμοθετημένα όργανα συμμετοχής ατόμων με εμπειρία που θα υποβοηθούσαν συμβουλευτικά το έργο είτε του Κοινοβουλίου, είτε ενός Δήμου.

 




Σχολιάστε