Η Στέλλα Μαρή αποκλειστικά στο OTAVOICE

«Η Θυσία – μια ιστορία αναζήτησης» 

Δρώμενο 

Η «Θυσία- μια ιστορία αναζήτησης» συνεχίζει την αναζήτηση… Ένας ακόμα σταθμός της «αναζήτησης», ένα ακόμα ταξίδι, επειδή μας το ζητήσατε και το θέλουμε… 

Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2020, Ώρα20.00 

Στο POCKEtFLAT 

 

Το Θεατρικό Εργαστήρι POCKEtFLATμάς προ(σ)καλεί τηνΚυριακή 9 Φεβρουαρίου 2020καιώρα20.00σε ταξίδι θεάτρου, ποίησης, συναντήσεων και πρότασης που έχει τη σοβαρότητα της έκθεσης, αλλά όχι το απλοϊκό της σοβαροφάνειας. Τα όρια κοινού και ηθοποιών, σκηνής και πλατείας, επανακαθορίζονται, ενώ «το στοίχημα και πρόκληση της ισορροπίας», όπως έχει δηλώσει η υπεύθυνη του POCKEtFLAT Στέλλα Μαρή,«μεταξύ του «θεάτρου της κατασκευής» και του «θεάτρου της ψευδαίσθησης», συνεχίζει να μας κλείνει προκλητικά το μάτι». 

…η ποίηση μας αφορά και θα μας αφορά όσο υπάρχει ο άνθρωπος…το ίδιο και το θέατρο…..γιατί χωρούν τόσες ιστορίες … οι δικές μας….Στέλλα Μαρή. 

Στοχασμοί, μορφές, θυσίες και ολέθριες αναζητήσεις υφαίνονται σε έναν αργαλειό που αργά και τρυφερά οδηγεί στην κάθαρση – ποιες ήταν οι πρωτόλειες σκέψεις που σας γοήτευσαν να δραματοποιήσετε τη «Θυσία»; 

Το «στοίχημα» της συνάντησης ποίησης και θεάτρου πάντα παρόν….η ανάγκη ο ποιητικός λόγος να πετάξει από πάνω του το στίγμα του απόκοσμου, προσωπικού και ελιτίστικου της γλώσσας του, να ανήκει σε όποιον σχετιστεί με αυτόν και επικοινωνήσει μέσω αυτού….Πάντα αυτό με ενδιέφερε στην ποίηση, καθώς άλλωστε υπηρετώ και το θέατρο…την τέχνη του ζωντανού, του «εδώ και τώρα». Και αισθάνθηκα ότι έχει νόημα να το διεκδικήσω και φωνάξω ξανά και ξανά, διαφορετικά τώρα βέβαια: η ποίηση μας αφορά και θα μας αφορά όσο υπάρχει ο άνθρωπος…το ίδιο και το θέατρο…..γιατί χωρούν τόσες ιστορίες … οι δικές μας…. Ας φτιάξουμε μια ιστορία που θα μας το θυμίζει…6 γυναίκες αναζητούν….την αλήθεια τη δική τους. ..κι αυτό το ταξίδι συνάδει με την αναζήτηση του νοήματος των ποιημάτων. Και ο δρόμος για τις ανατροπές, συγκρούσειςσυναντήσεις, συνειδητοποιήσεις, είχε ανοίξει. Μόνος λόγος επικοινωνίας, ποιήματα από τη «Θυσία»Και το ταξίδι είχε πια δρομολογηθεί. Αλλά κανένα «δια ταύτα»….μόνος δρόμος η «αναζήτηση» και η συνείδηση του «εδώ και τώρα». Τίμιο δεν είναι; Ο αγώνας προς τη λύτρωση ή την κατάκτηση και τη διατήρηση της, δε σταματά. 

Τι αναζητάμε μέσα από τη «Θυσία»; 

Τον Εαυτό μας, την αλήθεια μας, και ό,τι σχετικό που είναι αξιωματικά ανάγκη όλων μας … τόσο δεδομένα, συνειδητά αλλά και υποσυνείδητα, που οι λέξεις δε φτάνουν για να το περιγράψουν και φαντάζουν συχνά κλισέ και βαρύγδουπες…κι έτσι ξεχνάμε συχνά και τη σύνδεση με την ουσία τους… Το ποιοι είμαστε θέλουμε να βρούμε, ή μάλλον να θυμηθούμε…Μέσα από το «ταξίδι», την τέχνη, τον Έρωτα. Και αυτές οι διαδρομές οδηγούν σε συναντήσεις συγκρούσεις και συνειδητοποιήσεις συχνά επώδυνες. Και τότε καλούμαστε σε υπερβάσεις…τον Εαυτό μας θέλουμε να φτάσουμε…και φαίνεται ότι κάτι καλούμαστε να «θυσιάσουμε», ή να αφήσουμε πίσω… Αυτήν την αίσθηση αφουγκράζεται και αγγίζει το δρώμενο «η Θυσία- μια Ιστορία αναζήτησης». Και οι λέξεις δε φτάνουν … Και το γεγονός της ύπαρξης, η μόνη δικαίωση και παρηγοριά του άνισου του αγώνα 

Πώς παντρεύετε τη «Θυσία» με το δράμα; 

Το Θέατρο στην Αρχαία Αθήνα αντιμετωπιζόταν ως ποίηση…ποίηση που ανέβαινε στη σκηνή, ναι; Το λέω πολύ απλοϊκα, απλά για να καταδείξω την από αφετηρίας οργανική και αβίαστη, θα έλεγα, σχέση ποίησης και θεάτρου….Τώρα, χιλιάδες χρόνια μετά, είναι για κάποιους τρομακτικό, αλλά αυτή η εν δυνάμει σχέση εξακολουθεί και υφίσταταιαρκεί να διατίθεσαι να αφουγκραστείς τη θεατρικότητα του λόγου, για την οποία επέλεξες την παλλόμενη, φαινομενική ακινησία του ποιητικού λόγου. Το πώς θα πας πέρα από αυτήν, μπορεί να ποικίλει. Όταν αισθάνθηκα την ανάγκη να «σηκώσω» την ποιητική μου συλλογή ( «η Θυσία») ακολούθησα στο παρελθόν διάφορες εκδοχές. Θα αναφερθώ γρήγορα στην πρώτη, όπου τελικά θα μιλήσω για μια performance («επιτέλεση»), διάλογο σώματος, λόγου, πολυμέσων, και στο site specific δρώμενο στους χώρους του pocketflat (με στοιχεία promenade performance)- ομοίως περίπτωση που αναδείχθηκε μια εναλλακτική «ανάγνωση» της ποίησης ως παραστάσιμο υλικό. Αναζητούσα όμως, συνέειδητοποιησα, μια πιο στενή ακόμα σύνδεση ποίησης και θεάτρου, ήθελα η «Θυσία» να μετασχηματιστεί/σχεδόν αυτονομηθεί στο θεατρικό δρώμενο που θα πρότεινε. Και αυτό θεωρώ ότι έγινε τώρα, με το «η Θυσία, μια Ιστορία Αναζήτησης». Μια πιο άμεση και για αυτό τολμηρή σχέση ηθοποιού και ποιητικού λόγου. Καμία μεταφορά και ωραιοποίηση του διαφορετικού μέσα από εντυπωσιακά, «εναλλακτικά» μέσα, επιστροφή και (υπεν)θύμιση των «γυμνών» δομικών στοιχείων του θεάτρου– λόγος, σώμα, μια ιστορία που να τα οδηγεί σε μια συνάντηση/ συνεκτικό δεσμό. Εδώ, αναδύεται ένα «από κάτω κείμενο», μια ιστορία, που δημιουργεί ρόλους, σχέσεις, πάσχοντα πρόσωπα, ερωτηματικά, συνδέσεις, καμία δικαίωση, μόνο τη λύτρωση της ύπαρξης και του αγώνα της, δηλαδή κάποια πρόταση «κάθαρσης»… Ναι, θα πω, ταπεινά, ότι το δρώμενο αυτό έρχεται κοντά σε αρχέγονες ανάγκες που βρίσκουμε στη θεατρική πράξη, που ζητούν τη «γύμνια», την έκθεση, το διάλογο, τη σιωπή, την ανεπάρκεια και το μεγαλείο της, και τίποτα το ηθικοδιδακτικό ως συμπέρασμα…Και συνεχίζουμε, γιατί ζούμε.. ή συνεχίζουμε να ζούμε...και όποια τέχνη μας το θυμίζει…η ποίηση γίνεται θέατρο, για να υπηρετήσει πιο άμεσα τη ζωή, για να γίνει ζωή, για να της το επιτρέψουμε, για να μας το επιτρέψουμε… 

Η «Θυσία – μια Ιστορία Αναζήτησης» φαίνεται πως προβάλλει ξεκάθαρα την ιδιότητα των μορφών της τέχνης να λειτουργούν ως «συγκοινωνούντα δοχεία» – ποιος δικός σας φάρος σας οδήγησε σε αυτόν τον προορισμό; 

δεν ξέρω…η ερώτηση σας με παραπέμπει σε υποσυνείδητες διαδικασίες …άρα το » δεν ξέρω», είναι τίμιο, αν δέχεσαι ότι αυτές οφείλουν να υπερβαίνουν το συνειδητό σου….Σε πρώτο επίπεδο θα απαντούσα σχεδόν δογματικά, θα σας έλεγα, ότι είμαστε σε μια εποχή που τα στεγανά των κατηγοριών έχουν καταρριφθεί, άρα το βρίσκω τουλάχιστον «επιτρεπτό«, να ανοίγουν τα οποία όρια ποίησης και θεάτρου. Σε ένα πιο «γυμνό» επίπεδο όμως, θα έβλεπα την πίστη και την αναζήτηση της στην ενότητα, την Αρμονία, το ενοποιημένο, το Ένα. Ναι, το ταξίδι μέσω της Τέχνης φαντάζει έτσι ένας «φάρος» όπως είπατε, που διώχνει τα στεγανά και σε οδηγεί στην Αλήθεια. Κι αυτό συνοδεύεται από συναντήσεις….Και η συνάντηση ποίησης και θεάτρου, είναι μια από αυτές. Και η «αναζήτηση» συνεχίζεται και συγχρόνως ξεκινά– ξανά και ξανά 

Αν η «Θυσία – Μια Ιστορία Αναζήτησης» ήταν μουσική, ποιο έργο θα μπορούσε να είναι; 

Θα μπορούσε να είναι το «Run» του Ludovico Einaudi…για το αρχικά ήρεμο και επαναλαμβανόμενο/μινιμαλιστικό του που καθησυχάζει και για το συνεχώς και κλιμακούμενο εμπλουτισμό του αρχικά ήρεμου μοτίβου του, που οδηγεί στο απρόβλεπτο (;) και συγκινητικό ξέσπασμα/λυγμό του, που δεν ακολουθείται από καμία λύτρωση, αλλά από ένα παρηγορητικό χάδι κατανόησης και τρυφερότητας. Και κάπως έτσι τελειώνει η μουσική αυτή, και κάπως έτσι τελειώνει η «η Θυσία», η ιστορία αυτή «Αναζήτησης»… η μάλλον μια ακόμα ιστορία της ζωής μας. Και η τέλεια δεν μπαίνει ποτέ. Ναι, αυτή η μουσική αν και με διαφοροποιήσεις και εξάρσεις, δεν έχει τίποτε το βαρύ και επικό, αφήνει χώρο για τη μόνη τελικά λύτρωση, αυτή της άνω τελείας. 

Κάθε δρώμενο του “PocketFlat”, της Στέλλας Μαρή και της ομάδας της, παύει να είναι προσπάθεια – γίνεται επίτευγμα! Τι κρύβεται πίσω από το ταξίδι αυτό; 

Πίσω από το κάθε «ταξίδι» του εργαστηρίου αυτού, βρίσκεται μια πρόταση και έμπνευση που δε φοβάται το τολμηρό και εναλλακτικό σε φόρμα και περιεχόμενο, που αξιώνει δουλειά αρτιότητας και λεπτομέρειας, δουλειά απαιτητική, κατουσιαν επαγγελματικών προδιαγραφών. Kαι όποια τέτοια πρόθεση, διάθεση και φιλοδοξία μου, για να μπορέσει να υλοποιηθεί χρειάζεται βέβαια μια δυνατή ομάδα, πραγματικά διαθέσιμων και ικανών ατόμων. Ατόμων που θα δώσουν στην πρόταση σάρκα και οστά, δηλαδή θα της επιτρέψουν να ζήσει, ντύνοντας την, μέσα στην παρτιτούρα διδασκαλίας και σκηνοθεσίας, με τα χρώματα της δικής τους ψυχής και διάνοιας, δηλαδή καταθέτοντας το δουλεμένο, άρα καλλιτεχνικά ενδιαφέρον, ταλέντο τους. Και η συνάντηση έχει γίνει, το ταξίδι έχει ήδη συντελεστεί, και μπορεί πλέον να αφορά και άλλους, το κοινό του…. 

Υπάρχει «αλήθεια» στη ζωή μας; 

Δεν υπάρχει. Ας πω μάλλον, δεν είναι ο κανόνας- είτε μιλάμε για απλά θέματα, για παράδειγμα διάθεσης, είτε για θέματα άποψης και θέσης. Νομίζω είναι συνηθισμένο να ζούμε σε συχνότητες κατασκευής και ψευδαίσθησης, που μας εφησυχάζουν και νανουρίζουν. Και οι ναρκωμένες συνειδήσεις συντονίζονται, και λένε συγχρονισμένα και καλλωπισμένα «το ψέμα». Και μπορεί κάποιος να μεγαλώσει και να πεθάνει στη συχνότητα αυτού του «νανουρίσματος«…κι αυτό είναι τουλάχιστον θλιβερό, αλλά, ναι, αυτή η απουσία αλήθειας βάλει τη συνειδητότητά μας, και εντέλει την ποιότητα ζωής μας. Κι εδώ ίσως μπορεί η τέχνη να βοηθήσει– χαρίζοντάς μας ευκαιρίες αφύπνισης συνειδήσεως, αισθήσεις που σε φέρνουν αντιμέτωπο με την αλήθεια σου, με εσένα 

Τι περιμένετε από τα θέατρο; 

Τίποτε. Το θέατρο δεν μπορεί να φέρει το φως στη ζωή σου, αν δεν είσαι διαθέσιμος σε αυτό, αν δεν το ζητήσεις, αν έστω δεν το επιτρέψεις. Η τέχνη γενικότερα μπορεί έτσι να μην αλλάξει τίποτα. Μπορεί όμως να αλλάξει τα πάντα, γιατί μπορεί να αλλάξει τις συνειδήσεις, άρα το μυαλό, ευχή και κατάρα του είδους μας. Θα μου πείτε, σε τι κλίμακα μπορεί να γίνει αυτό;.. Θα απαντήσω, ίσως δεν έχει πραγματικά σημασία, εάν μιλάμε για την ατομική σωτηρία, τη μόνη μονάδα και ελπίδα ουσιαστικής επανάστασης. 

Δασκάλα, ηθοποιός ή σκηνοθέτης; 

Όλα αυτά. ..και να προσθέσω ποιήτρια και συγγραφέας – χαχα Μου πήρε πολύ καιρό να μη με τρομάζουν οι λέξεις….να δεχτώ ότι δεν είμαστε οι τίτλοι, αλλά ο προσανατολισμός που δείχνει το ρήμα αυτών. Κι αυτό έχει σεμνότητα, κι αυτό έχει αίσθημα ευθύνης, έχει έκθεση. Είναι δρόμος εν εξελίξει. Και υπάρχει ο συνεκτικός δεσμός του Λόγου, του ζητούμενου Αρμονίας και δόμησης. Αλλάζουν μόνο οι οπτικές γωνίες και οι συχνότητες. Και επιλέγεις. Και λες όχι στη δικτατορία της σύγκρισης. Και επιλέγεις Και επιλέγεις την αλήθεια του εδώ και τώρα»- ή μάλλον τη αναζητάς. Κι αυτό είναι εν εξελίξει. Και οι οποίοι τίτλοι δεν είναι κατάκτηση, είναι δέσμευση. Και τους φέρεις όσο αγωνίζεσαι στη συχνότητά τους. Το παρατηρείς, το επιλέγεις, δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, το απαιτούν από εσένα. Κι εσύ αποδέχεσαι την πρόσκληση. Σε εμπεριέχει. Σε υπερβαίνει. «Θυσιάζεσαι» . ….θρέφοντας τα «καλέσματα» και προσκαλώντας κι άλλους σε αυτά, συνεργάτες και κοινό, όλοι συνοδοιπόροι 

 Παράγει η Ελλάδα πολιτισμό στις μέρες μας; 

Ναι. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα μουσικά ή θεατρικά καταξιωμένα σχήματα ή άλλους καλλιτέχνες , αλλά κυρίως στη μεγάλη, πλούσια και πολύχρωμη παλέτα ανθρώπων που συνδιαλέγονται με την τέχνη, ψάχνουν, υιοθετούν, ερευνούν, αμφισβητούν, προτείνουν, δηλαδή επιτρέπουν στην τέχνη να παραμένει ένα κομμάτι και μια ανάγκη της ζωής μας ζωντανή, όχι μια ιστορία χιλιοειπωμένη και κουρασμένη, ακαδημαϊκού μόνο ενδιαφέροντος…..Κι έτσι η τέχνη είναι υπόθεση ζωής, έτσι μπορούμε να μιλήσουμε για παραγωγή πολιτισμού. Και τότε η ενασχόληση με την τέχνη καθίσταται θέμα επείγον Αλλά επειδή ο πολιτισμός δε συντελείται τελικά μόνο από την τέχνη και τα έργα της, καθώς όλα συνιστούν πολιτική πράξη, θα σταθώ στο ότι, ναι, παράγεται πολιτισμός , καθώς υπάρχουν άτομα που επιλέγουν την αίσθηση ευθύνης μέσα από το πώς της ύπαρξης τους και των επιλογών της. Και αυτοί δημιουργούν συμμαχίες, είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα… Και έτσι ο αγώνας μας δεν αφορά μόνο εμάς, άρα η δέσμευσή του αποκτά πια άλλο αίτημα, ευθύνη και υποχρέωση….Ευχαριστώ. 

Λία Τσεκούρα, 

Κριτικός Θεάτρου, 

Γ.Γ. του Σωματείου Ελλήνων Κριτικών Μουσικής, Θεάτρου & Χορού. 

 

 

«Η Θυσία – μια ιστορία αναζήτησης» 

Δρώμενο 

Η «Θυσία- μια ιστορία αναζήτησης» συνεχίζει την αναζήτηση… Ένας ακόμα σταθμός της «αναζήτησης», ένα ακόμα ταξίδι, επειδή μας το ζητήσατε και το θέλουμε… 

Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2020, Ώρα20.00 

Στο POCKEtFLAT 

 

Το Θεατρικό Εργαστήρι POCKEtFLATμάς προ(σ)καλεί τηνΚυριακή 9 Φεβρουαρίου 2020καιώρα20.00σε ταξίδι θεάτρου, ποίησης, συναντήσεων και πρότασης που έχει τη σοβαρότητα της έκθεσης, αλλά όχι το απλοϊκό της σοβαροφάνειας. Τα όρια κοινού και ηθοποιών, σκηνής και πλατείας, επανακαθορίζονται, ενώ «το στοίχημα και πρόκληση της ισορροπίας», όπως έχει δηλώσει η υπεύθυνη του POCKEtFLAT Στέλλα Μαρή,«μεταξύ του «θεάτρου της κατασκευής» και του «θεάτρου της ψευδαίσθησης», συνεχίζει να μας κλείνει προκλητικά το μάτι». 

 

«Η Θυσία – μια ιστορία αναζήτησης» 

Έξι γυναίκεςσυναντώνται απρόσμενα και διεκδικούν το μερίδιό τους σε ένα παιχνίδι αναζήτησης της αλήθειας τους, με μόνο όπλο τους κείμενα από τηνποιητική συλλογή της Στέλλας Μαρή «η Θυσία».Καμία απάντηση, κανένας νικητής, παρά μόνο το τελικό κείμενο«…Γελάστηκες για άλλη μια φορά. Μα δεν πειράζει. Η πλάνη όλη δική σου. Αυτό μετράει».Συναντιόμαστε ξανά τηνΚυριακή 9 Φεβρουαρίου 2020 και ώρα 20.00 στο Θεατρικό ΕργαστήριPOCKEtFLAT (Πατησίων 299, 5οςόρ.).To δρώμενο διαρκεί 50 λεπτά και θα ακολουθήσει συζήτηση, κρασί, μουσική… 

 

Αντί σκηνοθετικού σημειώματος 

Μετά τις δύο πρώτες προτάσεις εναλλακτικής παρουσίασης της ποιητικής συλλογής «η Θυσία» (ως performance με χρήση πολυμέσων στο «Σύγχρονο Θέατρο», καθώς και ως ένα site specific δρώμενο στο POCKEtFLAT), παρουσιάζεται μια νέα εκδοχή της «Θυσίας«, έτσι ώστεη ποίηση να γίνει θέατρο, και το αντίστροφο,με πιο έντονα στοιχεία μυθοπλασίας/ενότητας και σύνδεσης των ρόλων. Η αναζήτηση του αληθινού εαυτού μέσω της αναζήτησης του νοήματος στον ποιητικό λόγο, είναι ο συνδετικός κρίκος όλων των προσώπων που αναδύονται σε πάσχοντα πρόσωπα. Κάτι το τίμιο, θεωρούμε, για τη φύση της ζωής, άρα και του θεάτρου. [Στέλλα Μαρή] 

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΔΡΩΜΕΝΟΥ 

«Η Θυσία – μια ιστορία αναζήτησης» 

Σύλληψη, διδασκαλία, σκηνοθεσία:Στέλλα Μαρή 

Παίζουν οι ηθοποιοί-σπουδαστές του εργαστηρίου (αλφαβητική σειρά): 

Ελινα Γεωργιλη, Ειρηνη Γκολεμη, Βέρα Κουτσιλαιου, Αγγελική Μπινη, Ιωάννα Οικονόμου, Πολα Πολλαλη. 

Κείμενα:Στέλλα Μαρή, από την ποιητική συλλογή της «η Θυσία», Εκδ. ΚΟΥΙΝΤΑ. 

(τα κείμενα των φωτογραφιών έγραψαν οι Ελίνα Γεωργίλη και Πόλα Πολλάλη) 

Βιντεοσκόπηση / Φωτογράφηση:Κώστας Βολιώτης 

Διάρκεια δρώμενου: 50 λεπτά 

Είσοδος: 5 ευρώ (προαιρετική εισφορά) 

Θα ακολουθήσει συζήτηση, κρασί, μουσική… 

 

Info 

Ημέρα/ώρα:Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2020, Ώρα: 20.00 

Τόπος: Θεατρικό ΕργαστήριPOCKEtFLAT 

Πατησίων 299 (ύψος Καυταντζόγλου), 5ος όροφος 

Λεωφορείο: στάση Κλωναρίδου. Σταθμοί ΗΣΑΠ: Αγ. Ελευθέριος, Άνω Πατησια 

Κρατήσεις:Στα τηλέφωνα:6937-382885ή213-0324265(ώρες 12:00 – 14.00) 

Η κράτηση είναι απαραίτητη λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων 

 

Στέλλα Μαρή, 

Υπεύθυνη του εργαστηρίου 

POCKEtFLAT 

http://www.stellamari.com/ 

 

 

 

 

 

 

 

 




Σχολιάστε