Ο Αλκίνοος Δωρής αποκλειστικά στο OTAVOICE

«Ο Αστικός Μύθος του Γ.Ψ.» 

του Αλκίνοου Δωρή 

από την Ομάδα Loxodox 

Πρεμιέρα 17 Ιανουαρίου 2020 

κάθε Παρασκευή στις 21:30 & Σάββατο στις 19:00 

 

Είναι αλήθεια ο Γ.Ψ. μια πραγματική απειλή  ή απλώς σ’ αυτή την πόλη θριαμβεύει το ψέμα; 

 

Το Θέατρο Επί Κολωνώ και η ομάδα Loxodox παρουσιάζουν το έργο του Αλκίνοου Δωρή «Ο Αστικός μύθος του Γ.Ψ.», ένα έργο που γράφτηκε στο πλαίσιο του Εργαστηρίου Δημιουργικής Γραφής του Εθνικού Θεάτρου αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές. 

«Ο Αστικός μύθος του Γ.Ψ.» ανοίγει αυλαία την Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 2020 και θα παίζεται κάθε Παρασκευή στις 21:30 και κάθε Σάββατο στις 19:00. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο συγγραφέας του έργου Αλκίνοος Δωρής υπογράφει και τη σκηνοθεσία της παράστασης, ενώ ο σχεδιασμός της αφίσας φέρει την υπογραφή του σπουδαίου ζωγράφου Μάκη Θεοφυλακτόπουλου. 

 

Ποιες σκέψεις σας οδήγησαν στη συγγραφή του έργου αυτού; 

Γράφω σημαίνει σκέφτομαι, παραφράζοντας το σλόγκαν που διαπότισε τη γενιά μου ως άσκηση στις τάξεις του Δημοτικού, έτσι κάπως ξεκινάει ένα θεατρικό έργο, τουλάχιστον ένα δικό μου θεατρικό έργο, ξεκινώ και σκέφτομαι. Δεν ξέρω αν μπορώ να ταξινομήσω ή καλύτερα να βαθμονομήσω αξιακά τις σκέψεις μου, αυτό που ξέρω είναι πως όλες οι σπερματικές σκέψεις πλούτισαν το έργο μου και αργότερα τις πρόβες της παράστασης. 

 

 Ποια σημεία θελήσατε να τονίσετε με τη σκηνοθεσία σας; 

Ένα καίριο ζήτημα στην σκηνοθετική πρακτική είναι το σημείο τομής μεταξύ του οριζόντιου άξονα (θεατρικό έργο) και του κάθετου άξονα (παράσταση), με άλλα λόγια με ποιον τρόπο οι λέξεις αποκαλύπτουν την δομή τους και παίρνουν τρισδιάστατη υπόσταση μέσα από το σώμα του ηθοποιού. Κάθε νέα πρόβα έχει σημεία τα οποία αποτελούν τα κλειδιά του μύθου ενός έργου, κληθήκαμε λοιπόν να τα εξερευνήσουμε και να ακολουθήσουμε τα τροχιοδεικτικά πυρά τους. Το να εγκαθιδρύσεις τελικά μια ισορροπία μεταξύ των σκηνικών σου «θησαυρών»-αποκτημάτων, είναι ίσως αυτό που θέλω να τονίσω με τη σκηνοθεσία μου. 

 

Ποιες είναι οι συγγραφικές και σκηνοθετικές σας αναφορές; 

Ως φοιτητής λάτρεψα την δουλειά του Τερζόπουλου, εργάστηκα πάνω στις σκηνοθεσίες του ακαδημαϊκά, λίγο αργότερα αποτίναξα ένα μυστήριο σύμπλεγμα που είχα για τον Μαρμαρινό και αντιλήφθηκα το φάσμα της σκηνοθετικής του διάνοιας, αργότερα, ταξιδεύοντας στο εξωτερικό, ζήλεψα την τεχνική των Γερμανών ηθοποιών και τον άκρατο ενθουσιασμό τους επί σκηνής. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα γνώρισα και δημιούργησα μια βαθειά σχέση με την Άννα Κοκκίνου, πήρα άπειρα πράγματα από το ιστορικό θέατρο της Σφενδόνης. Λίγο πιο μετά η συνεργασία μου με τον Γιάννη Χουβαρδά με έκανε να καταλάβω πώς ένας πολυάριθμος θίασος μπορεί να μπει σε ένα σκηνοθετικό καλούπι και να ανθήσει. Η γνωριμία μου με την Σύλβια Λιούλιου και τον Νίκο Φλέσσααποτελούν επίσης καθοριστικές φυσιογνωμίες για τον τρόπο που βλέπω το θέατρο συγγραφικά και σκηνοθετικά. Αναφορές που εν τέλει βρίσκονται σε ένα πολυπρισματικό πεδίο της τέχνης, από όπου φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείπουν και άλλες άγιες μορφές όπως ο Τ. Γουίλιαμς, ο Φώκνερ, ο Τζόυς, ο Τολστόυο Ρίλκεο Προυστ κ.ά. 

 

 

 Υπάρχουν κάποια περιοριστικά σημεία στη συγγραφή ενός έργου στο πλαίσιο του «Εργαστηρίου Δημιουργικής Γραφής του Εθνικού Θεάτρου»; 

Πράγματα που περιορίζουν έναν συγγραφέα είναι η αντίστασή του στην δημιουργική επανατροφοδότηση από ανθρώπους του “σιναφιού” του, είναι η αδυναμία προσήλωσης στο στόχο του, είναι η έλλειψη πνευματικής συνέχειας και, τέλος, ο ιός να πείσει τον εαυτό του πως η συγγραφή είναι ένα περιφερειακό ενδιαφέρον και όχι η δουλειά του. Αυτούς τους κινδύνους πολεμούσαμε συστηματικά δύο χρόνια, θα έλεγα πως ο μοναδικός περιορισμός του Studio ήταν η μάχη απέναντι στο “περίπου”, στο “δήθεν”, στο “τρέχον και αβαθές”. Oι μάχες κερδίζονται με την προσωπική εμπλοκή και την “άνευ όρων” διαθεσιμότητα και, σίγουρα, με την καθοδήγηση μιας πνευματικής προσωπικότητας όπως ήταν η δασκάλα μας, η Σύλβια Λιούλιου. 

 

Πώς είναι να σκηνοθετεί κανείς ένα δικό του έργο; 

Το να σκηνοθετείς το έργο σου είναι μια ιδιαίτερη και επικίνδυνη διαδικασία. Ιδιαίτερη, διότι επικοινωνείς με την τρυφερότητα του συγγραφικού συναισθήματος την στιγμή που γεννήθηκε, γνωρίζεις δηλαδή εκ των προτέρων τον δημιουργό και μάλλον τους σκοπούς του, αν έχει τέτοιους. Επικίνδυνη, διότι αν δεν αποχωριστείς άμεσα ένα κομμάτι του εαυτού σου που ούτως η άλλως θα επιστρέψει σε σένα μετά το πέρας της διαδικασίας της πρόβας, θα αστοχήσεις νομοτελειακά στη σκηνοθεσία σου. 

 

Ποια έργα θα θέλατε να σκηνοθετήσετε στο μέλλον; 

Κατά τη διάρκεια των προβών για τον «Αστικό Μύθο του Γ.Ψ.» έγραφα παράλληλα ένα έργο το οποίο θα ανέβει στο θέατρο Skrow στο τέλος της θεατρικής περιόδου. Πρόκειται για τέσσερις γυναικείους ρόλους, ένα στοίχημα που έχει πλάκα, τέσσερις γυναικείες φωνές, ως ανδρικό ομιλούν υποκείμενο επικοινωνείς με ένα ιδιοσυγκρασιακό κανάλι ανεξερεύνητο. Η ομάδα των Loxodox, της οποίας είμαι συνιδρυτής, στρέφεται σε ένα θέατρο όπου βρίσκεται υπό συνεχή διαμόρφωση. Προς το παρόν φτιάχνουμε τη θεατρική μας γλώσσα με βάση έργα τα οποία παράγουμε, αργότερα ίσως τα πράγματα αλλάξουν, όχι ίσως, σίγουρα. Άλλωστε είναι έτσι φτιαγμένο το θέατρο, να αλλάζει, να καίγεται, να ξαναχτίζεται, το ζήτημα είναι ο ορίζοντας να παραμένει πάντα βαθύς.  

 

 Τι σημαίνει το θέατρο για εσάς; 

Το θέατρο είναι μια δουλειά που υπηρετείται χωρίς ανταποδοτικές απαιτήσεις, το θέατρο εμπεριέχει το αναφαίρετο δικαίωμα της αποτυχίας του δημιουργού, το θέατρο είναι μια συνεχής προτροπή να ζεις παράδοξα, εγώ πάντως ως μέλος των Loxodox αυτό κάνω. 

 

Ποιος είναι τελικά ο Γ.Ψ.; 

 Ο Γ.Ψ. είναι στο έργο μας είναι ένας επισκέπτης, ένας ενοικιαστής σε μια καινούρια πόλη, αν μιλούσαμε την γλώσσα του Κολτές, θα λέγαμε πως είναι “το άλλο”, ίσως το ξένο, ίσως το εκτεθειμένο υποκείμενο στην ανθρώπινη βία, είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας ο Γ.Ψ., σίγουρα ένα κομμάτι των Loxodox, οι άνθρωποι που παρακολουθούν την ιστορία, οι θεατές, εμείς. 

 

 Πώς αποχωρεί ο θεατής από την παράσταση; 

Το ζητούμενο είναι ο θεατής να φεύγει μαγεμένος από την “μαστοριά” της παράστασης, η παράσταση να επικοινωνεί συγκινησιακά με διάφορα κομμάτια του εαυτού του, να θυμάται , να σκέφτεται και τέλος να αναπνέει καλύτερα. Στην πραγματικότητα αυτά βιώνω εγώ όταν βλέπω μια καλή παράσταση, οπότε γιατί να μην εύχομαι να τα ζήσει και αυτός που θα δει την παράσταση των loxodox. 

 

Σε μια πόλη, όπως η Αθήνα, με αναρίθμητες παραστάσεις να ανεβαίνουν, ποια είναι τα στοιχεία ενός έργου που θα κερδίσει τον θεατή; 

Κατά την προσωπική μου άποψη, η ειλικρίνεια, η κατάθεση της καθαρής ψυχής, ο σεβασμός και η πνευματικότητα, είναι στοιχεία που αφορούν μια καλή παράσταση και πρέπει να αυτά να κερδίζουν τον θεατή. Μιλάμε για θέατρο, μια τέχνη δύσκολη στην πρόσληψη, μια τέχνη που βασίζεται στην “γλυπτική” της, στην αυτοτέλεια και την μοναδικότητα του δημιουργήματός της και που, παράλληλα στους καιρούς μας, βρίθει επιτήδευσης και ενίοτε έπαρσης. Ο Θεατής πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός ή αν πάλι δεν είναι, μιλάμε για θέατρο και όχι εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς.  

 

Λία Τσεκούρα 

Κριτικός Θεάτρου 

Γ.Γ. του Σωματείου Ελλήνων Κριτικών Μουσικής, Θεάτρου & Χορού. 

 

 

Η ταυτότητα της παράστασης 

«Ο αστικός μύθος του Γ.Ψ.» 

από την Ομάδα Loxodox 

Είδος: Κοινωνικό/μαύρη κωμωδία 

Σκηνοθεσία – κείμενο: Αλκίνοος Δωρής 

Σκηνικά-Κοστούμια: Loxodox 

Φωτισμοί: Θωμάς Οικονομάκος 

Ηχητικός Σχεδιασμός: Cranked Relic 

Σιδηροκατασκευές: Μοhamed Sayed 

Σχεδιασμός Αφίσας: Μάκης Θεοφυλακτόπουλος 

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης): Μίκλος ΓκαραγκάιΜαρίζα Θεοφυλακτοπούλου, Ιωάννα ΑποστολοπούλουΚρίτων Δωρής 

Video Trailer: https://youtu.be/Wolg04HGCc0 

Διάρκεια: 90 λεπτά (χωρίς διάλειμμα) 

 

Ημέρες και ώρες παραστάσεων 

Παρασκευή στις 21:30, Σάββατο στις 19:00 

Πρεμιέρα: Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 2020  

Παραστάσεις έως 11 Απριλίου 2020 

 

Εισιτήρια: 12 ευρώ (κανονικό), 10 ευρώ (μειωμένο), 7 ευρώ (ατέλεια) 

Προπώληση: Στο ταμείο του θεάτρου και στη VIVAhttps://bit.ly/2Q8zSnU 

 

Θέατρο Επί ΚολωνώΣκηνή Blackbox 

Ναυπλίου 12, Αθήνα ΤΚ 10444. Τηλέφωνο: 2105138067 

 

 




Σχολιάστε