Ο Θεοδόσης Πελεγρίνης αποκλειστικά στο OTAVOICE για την θεατρική παράσταση «ΤΡΥΠΙΟ ΒΑΡΕΛΙ»

Συνέντευξη στην Λία Τσεκούρα.

Προς το ακαθόριστο, το παράδοξο, βαδίζει ο άνθρωπος, αναρωτώμενος, φοβισμένος, ανήσυχος και μπερδεμένος. Ανάμεσα στο «Τίποτα» και τα «πάντα» θα παραπατήσει πέφτοντας πάντα  στον βούρκο του αναπάντητου, στο σκοτεινό, όπου το πρόσωπό του δεν καθρεφτίζεται, παρά στη θολότητα της καθημερινότητάς του, αναγνωρίζει τις σκιές ενός ξεχασμένου εαυτού.

Το έργο του Θεοδόση Πελεγρίνη, έρχεται στο Θέατρο Αλκμήνη, για να ταράξει τα ήσυχα νερά της οκνηρίας όσων ζουν εφησυχασμένοι κάτω απ’ αυτή.

Πρόκειται για μια ιστορία καθημερινών καταστάσεων και συναισθημάτων, σχεδόν, ανεπαίσθητων από τον περιπλανώμενο, άσκοπα, στους δρόμους της βαρύθυμης ζωής, άνθρωπο.

Μέσα από αυτό το έργο, ο θεατής παρακολουθεί τη δική του φιγούρα, πώς  αντανακλάται μέσα από τον καθρέπτη της αφόρητης πραγματικότητας. Βλέπει την ανησυχία του ανθρώπου του σήμερα για τον άνθρωπο του αύριο, για το μέλλον της φυλής μας, για τον φόβο, ή απλά την «περιέργεια», της καταστροφής αυτού του κόσμου, για την αρχή των πραγμάτων που βαίνουν προς το τέλος τους.

Ένας καθρέφτης στήνεται στο κέντρο της σκηνής, μπορεί ο θεατής να δει την αντανάκλασή του; Μπορεί ν’ αναρωτηθεί;

Το έργο αυτό είναι γραμμένο με σαρκασμό, αυτοσαρκασμό, σκοτεινό χιούμορ και τρυφερότητα. Ένα κείμενο που εκμεταλλεύεται δημιουργικά τόσο την νοηματική αξία της φλυαρίας όσο και της σιωπής.

Η ζωή θέλει χιούμορ, ακόμη κι αν όσα μας συμβαίνουν δεν είναι αστεία, πρέπει όμως να γελάμε, μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε…!

Είδος: Κωμωδία

Σκηνοθεσία – Σχεδ. Φωτισμών:  Άννα Σωτρίνη

Κείμενο παράστασης:  Θεοδόσης Πελεγρίνης

ΣκηνικάΚοστούμια: Πάγια Βεάκη

VideoartΦωτογραφίες: Ευάγγελος Κάλλοου

Βοηθός σκηνοθέτη: Φιλήμων Ορκόπουλος

Αφίσα: Acrobat

Επικοινωνία:  Άντζυ Νομικού

Παραγωγή: Επί Σκηνής

Παίζουν οι :  Θεοδόσης Πελεγρίνης και Γιάννης Παπαθύμνιος.

Φιλική συμμετοχή στα videoart: Χρήστος Κάλλοου.

Ημέρες & ώρες παραστάσεων

Κάθε Πέμπτη στις 19:00

Τιμές εισιτηρίων

Γενική Είσοδος: 10 €

Φοιτητικό, ανέργων, ΑΜΕΑ:  7 €

Ατέλειες ηθοποιών: Ισχύουν εάν υπάρχει διαθεσιμότητα θέσεων

Ειδικές τιμές για συλλόγους  κατόπιν επικοινωνίας

Διάρκεια παράστασης

70’ χωρίς διάλειμμα

Διαβάστε την αποκλειστική συνέντευξη του Θεοδόση Πελεγρίνη στο OTAVOICE και την Λία Τσεκούρα:

Κύριε Πελεγρίνη, διαβάζουμε ότι το έργο σας «Τρύπιο βαρέλι» συνεχίζει τις παραστάσεις του κάθε Πέμπτη στις 7 στο θέατρο Αλκμήνη μέχρι το τέλος της σεζόν. Τι είναι το «Τρύπιο βαρέλι»;

Απάντηση: Ο αρχικός σχεδιασμός ήταν, εξαιτίας των υποχρεώσεων ορισμένων από τους συντελεστές, το «Τρύπιο Βαρέλι» να παιχτεί έως το τέλος του 2018. Λόγω της ανταπόκρισης που είχε στο κοινό το έργο πήρε παράταση έως το τέλος Ιανουαρίου και, στην συνέχεια, λόγω του συνεχιζόμενου ενδιαφέροντος του κοινού, έως το τέλος της σεζόν. Τι είναι το «Τρύπιο Βαρέλι» λοιπόν. Ο Μάκης και ο Λάκης, δυο μεσήλικες και παραπάνω ίσως, για τους οποίους δεν ξέρομε τίποτα –ποια είναι η σχέση τους, ποιο είναι το παρελθόν τους, ποιος είναι ο χαρακτήρας τους, ποια είναι η ταυτότητά τους–, ζουν μόνοι τους στο σπίτι τους ήσυχα με την πλήξη να τους τριγυρίζει. Δεν θέλουν να την σκέπτονται, αλλά είναι υποχρεωμένοι να την ζουν.  «Οι μέρες περνάνε», λέει κάποια στιγμή ο Μάκης, ο οποίος αφήνει τον χρόνο να κυλάει χωρίς να κάνει τίποτα, «κι εγώ μένω πίσω. Δεν έχω κίνητρο να τις ακολουθήσω. Δεν την φαντάστηκα έτσι την ζωή μου. Είμαι ένα βάρος που εξακολουθώ να το κουβαλάω». «Είπαμε», του απαντά ο Λάκης, «να δώσομε στην ζωή μας ενδιαφέρον». Και ο ίδιος πράγματι επιδίδεται σε διάφορες ασχολίες προκειμένου να γεμίσει την ζωή του και να της δώσει περιεχόμενο, αλλά γρήγορα τις παρατάει, καθώς ο Μάκης, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τον αποθαρρύνει στις αλλεπάλληλες προσπάθειές του, Ακόμη κι ένα ζευγάρι κιάλια, το τελευταίο απομεινάρι που τους έμεινε να σκοτώνουν την ώρα τους, παρακολουθώντας ή παριστάνοντας ότι παρακολουθούν τι γίνεται στο ρετιρέ της πολυκατοικίας απέναντι, τα πουλάνε. Μέχρι να τους καταπιεί το κενό της ζωής, που χάσκει μπροστά τους απειλητικό, έχουν δυο δυνατότητες: είτε να φλυαρούν ακατάσχετα είτε να παραμένουν εφιαλτικά σιωπηλοί. Καθώς ο Μάκης και ο Λάκης είναι, όπως ανέφερα, δυο απροσδιόριστα πρόσωπα, θα μπορούσε ο καθένας και η καθεμιά να είναι ο Μάκης και ο Λάκης. Το δυστύχημα είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν την γάγγραινα της πλήξης που κατατρώει σιγά-σιγά την ζωή τους ούτε αντιλαμβάνονται το καταστροφικό παιχνίδι της εξουσίας, στο οποίο συνειδητά ή ασύνειδα κινδυνεύουν να διολισθήσουν.  

Έχετε στην κυριολεξία εγκιβωτίσει την φιλοσοφία μέσα στο θεατρικό κείμενο δημιουργώντας με τα θεατρικά σας έργα, ένα νέο είδος στο ελληνικό θέατρο. Ήταν στις προθέσεις σας; Πως ξεκίνησε όλη αυτή η περιπέτεια της φιλοσοφικής-θεατρικής γραφής;

Απάντηση:  Πρέπει να σας πω ότι σχεδόν όλα τα πράγματα που καθόρισαν την ζωή μου δεν τα προκάλεσα στο πλαίσιο ενός σχεδίου το οποίο εκπόνησα εκ των προτέρων, αλλά μου προέκυψαν κατά τυχαίο θα έλεγα τρόπο. Έτσι, αναφορικά προς την «περιπέτεια της φιλοσοφικής-θεατρικής γραφής», όπως την είπατε, μου έγινε το 2006, νομίζω, πρόταση από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών να δώσω μια σειρά διαλέξεων.  Υπήρχε εκείνη την εποχή ένας κορεσμός εκ μέρους μου από ομιλίες που είχα κάνει, και ήθελα να τολμήσω κάτι διαφορετικό. Αντιπρότεινα λοιπόν, αντί για διαλέξεις, να γράψω μια σειρά θεατρικών έργων με αναφορά ζωή και την διδασκαλία κορυφαίων φιλοσόφων. Έτσι προέκυψε «Η φιλοσοφία στην σκηνή», ένα σύνολο 14 θεατρικών έργων που παρουσιάστηκαν από το 2006 έως το 2012. Ακολούθησαν έκτοτε και άλλα έργα μου που ανέβηκαν σε διάφορες σκηνές των Αθηνών και της περιφέρειας

Υποδύεστε  συχνά επί σκηνής τους ήρωες σας. Ποιες οι εμπειρίες σας ως ερμηνευτή;

Απάντηση: Αμέτρητες, και δεν ξέρω αν θα είχε ενδιαφέρον να προσπαθήσω να τις απαριθμήσω. Έχει σημασία όμως να πω ότι η εμπλοκή μου στο θέατρο ως ηθοποιού μου έδωσε την ευκαιρία να κατανοήσω το μεγαλείο της ζωής ως λειτουργίας, πόσο πολύπλοκη είναι σε κάθε εκδήλωσή της. Στην καθημερινή μας ζωή αρθρώνομε λέξεις και προβαίνομε σε χειρονομίες και άλλες κινήσεις με εξαιρετική ευκολία, χωρίς καν να σκεφτούμε καθόλου. Στο θέατρο για να αναπαραστήσεις την πιο απλή κίνηση, το να σηκώσεις παραδείγματος χάριν το χέρι σου, ή για επαναλάβεις την πιο απλή λέξη, χρειάζεται να κάνεις πρόβες και ξανά πρόβες μέχρι να πετύχεις την κίνηση ή την λέξη όπως εκδηλώνονται αυτές στην καθημερινή ζωή. Η ζωή έμαθα στο θέατρο, και εξακολουθώ να μαθαίνω, δεν είναι ένα απλό φαινόμενο, αλλά μια δωρεά που το μέγεθός της μου προκαλεί το δέος και την αυτάρεσκη ικανοποίηση του τυχερού δωρολήπτη της.       

Λάβατε εξαιρετικές κριτικές για το «Τρύπιο βαρέλι». Και για το έργο και για την ερμηνεία σας, αλλά και για την παράσταση. Πως αισθάνεστε γι’ αυτό;

Απάντηση: Η επιτυχία, όχι μόνο στο θέατρο αλλά σε οποιονδήποτε τομέα της δραστηριότητάς μου, δεν είναι στάση, σταθμός, ανάπαυση να απολαύσω τους καρπούς της προσπάθειάς μου, αλλά είναι ενθάρρυνση, ώθηση να συνεχίσω με μεγαλύτερο ζήλο. Κι αυτό το συναίσθημα νιώθω να με τυλίγει και τώρα, με την επιτυχία του «Τρύπιου Βαρελιού».

Σε αυτή την διαπραγμάτευση των Πάντων και του Τίποτα όπως διαβάσαμε, ποια είναι η προσωπική σας άποψη;

Απάντηση: Κάποτε ο μεγάλος Αυστριακός φιλόσοφος Καρλ Πόππερ μπαίνοντας στην αίθουσα διδασκαλίας, είπε στους φοιτητές του «γράψτε, παρακαλώ, ό, τι παρατηρείτε». Οι φοιτητές έμειναν να τον κοιτούν απορημένοι. Τι εννοούσε ο Πόππερ: ό, τι παρατηρούν στην αίθουσα, ό, τι παρατηρούν στο σπίτι τους, στο περιβάλλον τους, μέσα στους; Τι από όλα; Ο Πόππερ αναφέρει το παράδειγμα αυτό, για να δείξει ότι οφείλομε στην ζωή μας να κάνομε επιλογές και εν ονόματι των επιλογών μας αυτών να δρούμε και να εκφράζομεθα, αλλιώς κινδυνεύομε, αν παραδοθούμε στην γενικότητα, να περιπέσομε όπως οι φοιτητές του, στην αδράνεια, να μην κάνομε ή να μην λέμε τίποτα. Θέλω να πω ότι μεταξύ των λέξεων «τα πάντα» και «τίποτα» δεν υπάρχει ειδοποιός διαφορά. Είμαστε υποχρεωμένοι, αν θέλομε να αντιμετωπίσομε την απειλή της αδράνειας, που συνεπάγονται «τα πάντα» και το «τίποτα», να παίρνομε την πρωτοβουλία επιλογών μας, κι αυτό, οφείλω να σημειώσω, δεν είναι ανώδυνο,. Γιατί τίποτα δεν αποκλείει οι επιλογές μας να είναι καταστροφικές για μας. Το παρήγορο είναι ότι έχομε την δυνατότητα, αν διαθέτομε το ανάλογο σθένος να αναγνωρίσομε τις αστοχίες μας, να αναθεωρήσομε τις επιλογές μας. Έτσι ή αλλιώς, η ζωή μας νοηματοδοτείται από τις επιλογές μας.

Τι θέση έχει στην ζωή του Θεοδόση Πελεγρίνη ο μηδενισμός που επιδεικνύει ο ήρωας σας;

Απάντηση: Ο μηδενισμός δεν είναι μονοσήμαντη έννοια. Μηδενισμός είναι να διαγράφεις τα πάντα γιατί τίποτα δεν αξίζει, να εγκλωβίζεσαι σε μια διαρκή προσπάθεια κατατροφής χωρίς να κοιτάς  τι μπορεί να γίνει στο επόμενο βήμα σου. Αυτή είναι η άγονη έκφανση του μηδενισμού. Και σε αυτό το είδος μηδενισμού έχουν εγκιβωτισθεί οι ήρωες του Τρύπιου Βαρελιού, ο Μάκης και ο Λάκης. Μηδενισμός όμως είναι και να αποποιείσαι την υφιστάμενη κατάσταση για να πας παρακάτω, να μην μένεις στατικός, να είσαι σε μια κατάσταση διαρκούς ανησυχίας, σε ένα ατέλειωτο γίγνεσθαι. Αυτός είναι ο δημιουργικός μηδενισμός, τον οποίο έχω υιοθετήσει στην ζωή μου.   

Πρύτανης, συγγραφέας, υφυπουργός, ηθοποιός, πανεπιστημιακός δάσκαλος. Τι σας εκφράζει περισσότερο και γιατί.

Απάντηση: ‘Ιδού ένα ερώτημα που μου υποβάλλεται συχνά. Λέω λοιπόν: το ίδιο. Και η διδασκαλία και η συγγραφή και η υποκριτική στο θέατρο και η πολιτική δράση είναι διαφορετικοί τρόποι έκφρασης ενός και του αυτού πράγματος: της εναγώνιας προσπάθειάς μου να καταλάβω γιατί πρέπει να υπάρχω και πρωτίστως αν θα ήταν καλύτερα να μην υπάρχω παρά να υπάρχω. Μιλάω για μένα, για την προσωπική μου ύπαρξη, όχι για την ύπαρξη της φυλής μας. Γι’ αυτήν, την ανθρώπινη γενικά ύπαρξη, έχει άλλος την ευθύνη –η φύση ή ο Θεός, ανάλογα με τιο τι πιστεύει κανείς.

Βρεθήκατε για ένα μικρό διάστημα σε καίριο σημείου στο υπουργείο παιδείας. Ποια η σχέση σας με την πολιτική;

Απάντηση: Ασφαλώς και δεν ήταν ανάγκη για να αναδειχθεί η σχέση μου με την πολιτική να βρεθώ, όπως λέτε, στο υπουργείο Παιδείας. Ήμουν ανέκαθεν, εννοώ από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τι συμβαίνει στην κοινωνία, προσανατολισμένος στην πολιτική δράση. Απλώς ακολούθησα έναν μοναχικό δρόμο, κι όχι την δράση μέσα από οργανώσεις και κόμματα. Ενδεικτικώς, σας αναφέρω, όταν το 2013, στην μεγάλη απεργία των διοικητικών υπαλλήλων του Πανεπιστημίου Αθηνών –τριών μηνών, παρακαλώ, απεργία μέσα στην καρδιά της κρίσης– ηγήθηκα ως πρύτανης του αγώνα τους. Πολλοί ερμήνευσαν την στάση ως υπαγορευόμενη από κομματικές σκοπιμότητες. Όχι, το έκανα γιατί έβλεπα την αδικία εις βάρος ορισμένων συνανθρώπων μας που δεν έφταιγαν για τα λάθη της πολιτικής εξουσίας. Αυτό δεν είναι υποκειμενικός ισχυρισμός, αλλά επιβεβαιώθηκε από τα γεγονότα.

Τι κατά τη γνώμη σας πρέπει να αλλάξει στην εκπαίδευση στη χώρα μας;

Απάντηση: Η νοοτροπία. Να καταλάβομε ότι η εκπαίδευση δεν πρέπει να έχει απλώς ως στόχο την απόκτηση του πτυχίου –τώρα πια μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών– ενός ΑΕΙ, αλλά πώς να γίνει κανείς μια προσωπικότητα σεβαστή απέναντι στον ίδιο τον εαυτό του και χρήσιμη στην κοινωνία. Η παιδεία που θα τον κάνει να αισθάνεται όμορφα, και όχι το πτυχίο που θα του επιτρέψει να «μπει στο μάτι» του άλλου κατά το δη λεγόμενο, πρέπει να είναι ο στόχος του.

Τι θα αλλάζατε αν μπορούσατε στην ζωή σας;

Απάντηση: Δεν θα άλλαζα κάτι, θα άλλαζα ολόκληρη την ζωή μου. Όχι γιατί δεν υπάρχουν πράγματα στην υφιστάμενη ζωή μου που με ικανοποιούν, αλλά από περιέργεια να γνωρίσω μιαν άλλη ζωή. Άλλωστε η περιέργεια ήταν η αιτία, για να ανακαλύψει ο άνθρωπος την φιλοσοφία, που, στην δική μου αντίληψη, επιγραμματικά είναι η προσπάθεια να δεις τον κόσμο διαφορετικά. Οι άνθρωποι, λέει ο πολύς Αριστοτέλης, άρχισαν να φιλοσοφούν και συνεχίζουν να φιλοσοφούν εκ περιεργείας.

Τι απαντάτε στους κατά καιρούς επικριτές σας;

Απάντηση: Σας διαβεβαιώ δεν έχω ίχνος εκδικητικότητας. Βεβαίως και μάχομαι να υποστηρίξω το δίκιο μου. Αλλά ως εκεί. Για τα υπόλοιπα αδιαφορώ. Ακολουθώ την προτροπή του Νίτσε που λέει, όταν θέλεις να εκδικηθείς κάποιον «κοίτα αλλού», αγνόησέ τον.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Απάντηση: Ονειρεύομαι πολύ, είναι η αλήθεια. Και πολλές φορές στον δρόμο ή όταν είμαι μόνος μονολογώ για πράγματα που οραματίζομαι. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα σχεδιάζω κιόλας με την κρυφή αγωνία ότι σώνει και καλά θα οργανώσω την ζωή μου γύρω από αυτά. Ποτέ δεν σχεδίασα να σπουδάσω, ποτέ δεν σχεδίασα να γίνω καθηγητής πανεπιστήμιου, ποτέ δεν σχεδίασα να γίνω συγγραφέας, ποτέ δεν σχεδίασα να γίνω ηθοποιός, ούτε υπουργός. Πρόκυψε κάθε φορά. Η φορά των γεγονότων με έφερνε κάπου και αποφάσιζα να ακολουθήσω τον δρόμο που ανοιγόταν μπροστά μου με την φιλοδοξία να πετύχω. Κάπως έτσι υπολογίζω να συνεχίσω να ζω και στο μέλλον.

 




Σχολιάστε