Η «ΔΗΜιουργία του ΥΠΟκόσμου»: Των Νίκου Περδίκη και Γιώτας Κουνδουρακη

Μια παράσταση που μίλησε με σοκαριστική ενσυναίσθηση και αλήθεια για τα ανθρώπινα έργα και πάθη της ψυχής ολοκλήρωσε με επιτυχία την παρουσία της με 23 παραστάσεις σε δύο σεζόν.

Η  σκηνοθέτης και δημιουργός της  «ΔΗΜιουργίας του ΥΠΟκόσμου» μιλάει αποκλειστικά στο OTAVOICE με ειλικρίνεια, ήθος και με βαθιά γνώση του θεατρικού χώρου. Η Γιώτα Κουνδουράκη μοιράζεται σκέψεις σχετικά με το έργο της, την κοινωνία, το αρχαίο δράμα και τις προσδοκίες της όσον αφορά τον μακρύ δρόμο μιας καταξιωμένης θεατρικής πορείας.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΩΤΑ ΚΟΥΝΔΟΥΡΑΚΗ – ΣΥΓΓΡΑΦΗ/ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ της «ΔΗΜιουργίας του ΥΠΟκόσμου».

 Ποια είναι τα κριτήρια που σας ώθησαν να συγγράψετε και να σκηνοθετήσετε αυτό το έργο;

Τα τελευταία χρόνια έχει διαμορφωθεί μια άλλη πραγματικότητα στην Ελλάδα. Η κρίση έχει στην κυριολεξία μεταλλάξει την κοινωνία και τα δεδομένα μας. Και δυστυχώς το χάος βαθαίνει, γιατί περί χάους πρόκειται. Σαν να βρισκόμαστε σε ομαδική παράκρουση. Αυτή η καθημερινότητα που δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει ήταν και η πηγή έμπνευσης για να συγγράψουμε με τον Νίκο Περδίκη (Λύκος Παραβάτης) τη «ΔΗΜιουργία του ΥΠΟκόσμου».

Αποφασίσαμε να είναι μικρές ιστορίες ασύνδετες μεταξύ τους που να καταλήγουν, όμως όλες στο συμπέρασμα ότι δεν ξέρουμε σαν κοινωνία ούτε πού πατάμε ούτε πού βρισκόμαστε. Μέσα σε αυτές τις ιστορίες που φαίνονται απλές κρύψαμε πολλά και συμπυκνωμένα νοήματα. Εγώ το κάνω σε όλες μου τις δουλειές αυτό. Θέλω ο θεατής να ανακαλύπτει κάποια πράγματα από μόνος του. Να βγαίνει από την παράσταση και να θέλει να συζητήσει αυτό που είδε. Σε αυτό ταιριάξαμε με τον Νίκο γιατί είναι και αυτός – σαν συγγραφέας – σκωπτικός και προτιμά την πλάγια οδό και, όχι, τον δασκαλίστικο λόγο για να μιλήσει στο κοινό.

Πώς πραγματεύεστε την εναλλαγή μεταξύ τραγικού και κωμικού στοιχείου;

Δεν είναι καθόλου εύκολο να συνδυαστεί το γέλιο με το δάκρυ σε μια παράσταση και να βγαίνει και το ίδιο αβίαστα. Δουλέψαμε πολύ με τους συνεργάτες μου για να έχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Οι ηθοποιοί βγαίνουν και μπαίνουν από τον ένα ρόλο στον άλλο μπροστά στους θεατές. Αλλάζουν απλά ρούχα, θέση ενός πάγκου, μιας καρέκλας και δημιουργούν άλλο χώρο, άλλους ρόλους, άλλο κόσμο. Η δουλειά που βλέπει ο θεατής έχει μήνες άσκησης και προβών πριν φτάσει σε αυτόν.

Το έργο περιγράφει οικεία κακά;

Οι ιστοριούλες φαίνονται εύπεπτες στην αρχή. Και αυτό χαλαρώνει τον θεατή. Δεν θέλω να τον κουράσω με φιλοσοφικού περιεχομένου έννοιες στο συγκεκριμένο έργο. Ο προβληματισμός μέσα από την τέχνη πρέπει πάντα να είναι αποτοξίνωση. Να λειτουργεί θεραπευτικά. Επίσης, δε με ενδιαφέρει ο θεατής να κάνει ταύτιση ούτε να βρει τον εαυτό του. Το ζητούμενο είναι να ανακαλύψει τις λεπτομέρειες που δεν έχει προσέξει έτσι όπως ζει χαοτικά και αγχωτικά την καθημερινότητά του, με μια τηλεόραση στον εγκέφαλο και ένα κινητό στο χέρι.

Ποια στοιχεία έχετε τονίσει στην παράσταση;

Τα στοιχεία που έχουν τονιστεί δραματουργικά είναι η έκπληξη και η ανατροπή. Ακόμα και η μουσική συνάδει σε αυτό. Ο τρόπος που μιλούν και κινούνται οι ηθοποιοί. Κάποιες φορές στυλιζαρισμένα, κάποιες φορές γκροτέσκ. Βασικά η σκηνοθεσία έχει σουρεαλιστικά στοιχεία. Με ενδιαφέρει πολύ ο μη ρεαλισμός στο θέατρο. Σου δίνει τη δυνατότητα να φτιάξεις εικόνες και να επεκταθείς περισσότερο. Να φτιάξεις ένα μαγικό θέατρο.

Πώς θέλετε να αποχωρεί ο θεατής από την παράσταση;

Δε θέλω να φύγει βαρύς, αλλά σίγουρα, όχι, και με άδεια χέρια. Πρέπει οπωσδήποτε να πάρει κάτι μαζί του. Και αυτό η παράσταση το πέτυχε απόλυτα. Η ανταπόκριση των θεατών μας είναι αυτή ακριβώς. Εγώ τη «ΔΗΜιουργία του ΥΠΟκόσμου» την έχω ονομάσει παράσταση της επόμενης μέρας».]

Τι περιμένετε από το θέατρο σήμερα;

Ωραία ερώτηση. Παλιά αυτή η ερώτηση για μένα ήταν ακριβώς αντεστραμμένη. Τι περιμένει το θέατρο από μένα και, όχι, εγώ από αυτό. Όμως ακριβώς επειδή τίποτα πια δεν είναι το ίδιο, η ερώτησή σας είναι πολύ επίκαιρη. Γιατί και στο θέατρο πλέον έχουμε, όπως και στην κοινωνία, ένα χάος. Η κατάσταση έχει ξεφύγει. Τώρα πλέον είναι όλοι ηθοποιοί. Η άποψη δε του μεταμοντέρνου τους έκανε και όλους σκηνοθέτες και πάει λέγοντας. Όχι, ότι έπαψαν να βγαίνουν ταλέντα, αλλά απλώς χάνονται σε ένα χάος σαβούρας. Τώρα οι νέοι ηθοποιοί χωρίς καμιά εμπειρία το θεωρούν φυσικό να είναι πρωταγωνιστές από την πρώτη τους δουλειά. Έτσι χρεώνονται οικονομικά, φτιάχνουν ομαδούλες και δυστυχώς αρχίζουν να ζουν το χάος.

Ανεκπαίδευτοι χωρίς μέλλον. Χιλιάδες έχουν τελειώσει δραματικές σχολές τα τελευταία χρόνια. Πρώτα απ’ όλα πώς μπορεί να είναι όλοι ταλαντούχοι;; Δεν είναι. Και δεύτερον ποια είναι η ποιότητα αυτών των σχολών; Στη δική μου γενιά υπήρχε ιεραρχία στα πράγματα. Οι σχολές ήταν ελάχιστες και ο αριθμός των θεάτρων περιορισμένος. Τώρα ο κάθε ηθοποιός έχει και το δικό γιαπί που το λέει θέατρο. Τώρα η διδασκαλία του Αρχαίου Δράματος δεν είναι υποχρεωτική στις σχολές. Δεν έχουν βάσεις στην παιδεία τους. Πρόπερσι που έκανα την ΗΛΕΚΤΡΑ του Σοφοκλή, οι κοπέλες του χορού δεν είχαν ιδέα, γιατί δεν είχαν διδαχθεί αυτό το είδος. Ξεκίνησα την πρόβα από το μηδέν. Κάτω από τέτοιες συνθήκες τι να περιμένω εγώ από το θέατρο; Τίποτα απολύτως. Είμαστε σε Μεσαίωνα και περιμένουμε την Αναγέννηση.

Πώς σκέφτεστε το μέλλον του ΥΠΟ-κόσμου;

Ο υπόκοσμος όσον αφορά την κοινωνία φοβάμαι ότι βρίσκεται σε φάση ανάπτυξης όσον αφορά τον δικό μας ΥΠΟ-κόσμο … Εμείς θα πολεμάμε με τα μέσα που μας δίνει η τέχνη του θεάτρου για ένα καλύτερο μέλλον για ένα πιο πολιτισμένο βλέμμα στον κόσμο με συνέπεια και δουλειά. Γι αυτό και έχουμε αποφασίσει η παράστασή μας να πάει και για 3η σεζόν από τον Νοέμβρη. Θα σας ενημερώσουμε εγκαίρως για τις λεπτομέρειες.

Λία Τσεκούρα,

Ανάδειξη και Παρουσίαση Πολιτισμικών Δρώμενων.

 

 




Σχολιάστε