H Αμαλία Κλημοπούλου αποκλειστικά στο OTAVOICE

Συνέντευξη στην Λία Τσεκούρα.

Η Κυρά της Θάλασσας του Henrik Ibsen συνεχίζεται με επιτυχία στο θέατρο «ΕΚΑΤΗ» σε διασκευή και σκηνοθεσία Βαλεντίνης Λουρμπά. Η Αμαλία Κλημοπούλου μας μιλάει για το βίωμα να ερμηνεύει κανείς Ibsen, το δράμα φυγής και το ζωτικό ψεύδος.

Ποιοι λόγοι σας ώθησαν να παίξετε Ibsen;

Ο Ίψεν θεωρείται ένας εκ των κορυφαίων πρωτοπόρων της σύγχρονης ευρωπαϊκής δραματουργίας. Τα έργα του ανήκουν στο πάνθεον των πιο σπουδαίων καλλιτεχνικών και συγγραφικών  δημιουργημάτων. Είναι τιμή μου να υποδύομαι οποιονδήποτε θεατρικό ρόλο του συγγραφέα αυτού, γιατί γνωρίζω ότι δεν τον εφηύρε τυχαία. Επιπλέον, είναι  η πρώτη φορά που ασχολούμαι ως ηθοποιός με αυτό τον συγγραφέα.

 Τι σημαίνει για εσάς δράμα φυγής;

»Η κυρά της θάλασσας» θεωρείται το πρώτο δράμα φυγής που γράφτηκε το 1888 από τον Ίψεν. Η κεντρική ηρωίδα, παγιδευμένη σε ένα συμβατικό περιβάλλον, οικογενειακό και κοινωνικό, καλείται για πρώτη φορά στη ζωή της με αφορμή την έλευση ενός ξένου να επαναστατήσει και να πάρει θέση. Θέλει να ζει έτσι ως το τέλος ή όχι; Η απόφαση αποκλειστικά δική της. Τα έργα του Ίψεν είναι διαχρονικά, γιατί τα ανθρώπινα συναισθήματα και κυρίως ο τρόπος που τα παρουσιάζει έχουν απήχηση και στη σύγχρονη κοινωνία. Ασφαλώς και έχει συμβεί στη ζωή μου να πάρω θέση και να επιλέξω αν μια κατάσταση την αντέχω ή όχι. Εάν θα ζήσω συμβιβασμένη ή θα αλλάξω σελίδα. Η επιλογή πάντα πολύ δύσκολή και καίρια, αφού στη ζωή μας, συνδεόμαστε με ανθρώπους. Η μόνη διαφορά στη σύγχρονη κοινωνία με αυτή του Ίψεν είναι ότι η θέση της γυναίκας σαφώς έχει αλλάξει προς το καλύτερο.

Ποιος είναι ο χαρακτήρας της Χίλντε;

Η Χίλντε είναι η ευχάριστη νότα στο έργο του Ίψεν »Η κυρά της θάλασσας». Μία έφηβη που αναζητά το νόημα της ζωής. Φλερτάρει, θέλει γρήγορα να μεγαλώσει, να γίνει γυναίκα και να μοιάσει στη μεγάλη της αδερφή την Μπόλετ. Είναι ανέμελη κυρίως, χωρίς όμως να παύει να έχει κάποιες ευαισθησίες, όπως σε ό,τι αφορά το Λίγκστραντ, ο οποίος φανερά της αρέσει.

Ποια είναι η δική σας σχέση με τη Χίλντε;

H Χίλντε κι εγώ έχουμε κάποια κοινά σημεία. Κι εγώ υπήρξα το μικρότερο μέλος μιας οικογένειας, μιας που και εμένα η αδερφή μου είναι μεγαλύτερη. Μικρή ήμουν πολύ ανήσυχο πνεύμα, ήθελα διαρκώς να μαθαίνω και ίσως να τραβάω την προσοχή. Μου άρεσε και εμένα να φλερτάρω πολύ επίσης. Μεγαλώνοντας θεωρώ ότι αρχίζω να ωριμάζω.

Πόσο αληθινό είναι το ζωτικό ψεύδος;

Tόσο στο έργο, όσο και στη ζωή υπάρχουν πολλές φορές που συμβιβαζόμαστε και ζούμε μια πραγματικότητα, η οποία δε νομίζουμε ότι φτιάχτηκε για εμάς. Μερικές φορές νοιώθουμε παρατηρητές της ίδιας της ζωή μας. Η λύση σε αυτό είναι απλή, αλλά δύσκολο να παρθεί. Είτε κάνουμε την επανάστασή μας, όπως η Ελίντα (κυρά της θάλασσας), είτε αφήνουμε τον εύλογο  χρόνο να μας δείξει κάποια πράγματα. Μερικές φορές τα πράγματα βρίσκουν μόνα τη λύση τους ως δια μαγείας.

Τι μας λέει ο Ibsen σήμερα;

Ο Ίψεν περιγράφει με μοναδικό τρόπο και σκιαγραφεί τα ανθρώπινα συναισθήματα τόσο γλαφυρά, ακόμη και στις πιο λεπτομερείς αποχρώσεις τους. Αγωνίστηκε μέσα από τα έργα του για τη θέση της γυναίκας, την ανάγκη για αυτονομία  και για τον αυτοπροσδιορισμό της ως ισότιμο μέλος στην κοινωνία. Αντιδρά στο κατεστημένο της εποχής του. Πάντα οι άνθρωποι θα θέλουμε να φεύγουμε από καταστάσεις που μας ζορίζουν και μας πλήττουν. Ή πάντα θα θέλουμε να δοκιμάζουμε τα όρια μας. Μήπως τελικά αυτές τις καταστάσεις που επιλέγουμε εμείς να ζούμε τις αγαπάμε και δεν μπορούμε να κάνουμε μακριά τους; Δεν μας πλήττουν τελικά, αλλά μας ξαφνιάζει ο χρόνος και διάρκεια που ζούμε με αυτές;

Θεωρείται ότι υπάρχουν κόκκινες γραμμές στο ανέβασμα κλασσικών παραστάσεων με σύγχρονο τρόπο;

Είναι δύσκολο ένα κλασικό έργο να ανέβει με σύγχρονο τρόπο. Μπορεί κανείς να το εξευτελίσει. Ο ασφαλής τρόπος είναι ο κλασικός. Το έργο επειδή έχει δοκιμαστεί ανά καιρούς στο χρόνο δεν κουράζει, αφού η ανθρώπινη φύση παραμένει ίδια. Έχω δει παραστάσεις με μοντέρνα προσέγγιση και ήταν απογοητευτικές. Φυσικά αυτός που θίγεται είναι μόνο ο σκηνοθέτης και κανένας άλλος. Έχει τύχει να παρακολουθήσω και παραστάσεις με μοντέρνο ανέβασμα που ήταν ευρηματικές. Θέλει πολύ δουλειά και μελέτη για να το επιτύχει κανείς σωστά αυτό.

Τι περιμένετε από το θέατρο;

Περιμένω να χορηγούνται περισσότερες παραστάσεις από διάφορους φορείς, γιατί οι παραγωγοί ρισκάρουν πολύ συχνά και έχουν ανάγκη από μια οικονομική βοήθεια, ειδικά τα μικρά θέατρα. Επιπλέον, να υπάρχει περισσότερη αξιοκρατία, γιατί υπάρχουν ηθοποιοί που πραγματικά αξίζουν. Τέλος, σε πολύ προσωπικό επίπεδο να συνεχίσει να με κάνει πιο ολοκληρωμένο άνθρωπο.

Λία Τσεκούρα,

Μουσικός,

Γ.Γ. του Δ.Σ. του Σωματείου Ελλήνων Κριτικών Μουσικής, Θεάτρου και Χορού.




Σχολιάστε