Οκτώ Γυναίκες Κατηγορούνται του Robert Thomas, σε σκηνοθεσία N.B. Κροντηρά

Ένα Θεατρικό Αναλόγιο στο «Αετοπούλειο Πνευματικό Κέντρο» του Δήμου Χαλανδρίου, Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2019, 19:00.

Και ξαφνικά, εγένετο φόνος! Ένας φόνος, μυστικοπαθής, ιδιαζώντος απεχθής, όπως κάθε φόνος που σέβεται τον εαυτό του,  ανελέητος, σκοτεινός και εγκλωβισμένος στη γκρίζα κρεβατοκάμαρα, μίας γκρίζας έπαυλης που φωλιάζει ηδονικά στο βάθος της γαλλικής επαρχίας! Ένας φόνος καθαρά γυναικείος,  που βουλιάζει σε ένοχα αμαρτωλά κρεβάτια, κρύβεται παιχνιδιάρικα κάτω από ρηγάδες και βαλέδες, αναπνέει μέσα από μειλίχια χαμόγελα και απαστράπτουσες, δολοφονικές γυναικείες ματιές.

Μέχρι…την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου στις 19:00 που όλα αυτά θα γίνουν μια θεατρική αλήθεια στο Αετοπούλειο Πνευματικό Κέντρο.

Για να ελαφρύνει λίγο η ατμόσφαιρα μετά τον φόνο σκεφτήκαμε η είσοδος να είναι ελεύθερη και αντί εισιτηρίου, όποιος επιθυμεί να προσφέρει τρόφιμα για το Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Χαλανδρίου – Έτσι, γιατί στο βάθος είμαστε καλόψυχες…

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ OTAVOICE:

  1. ΘΕΜΗΣ ΜΠΙΡΤΑΣ – Αφηγητής, υπεύθυνος ηχητικών εφέ και νοητή παρουσία του Marcel

Πώς αποφασίσατε να λάβετε μέρος σε θεατρική ομάδα και τι μπορεί να σκέφτεται ο Μαρσέλ, ως ένα πρόσωπο που δεν φαίνεται αλλά τα πάντα, στην ουσία, περιστρέφονται γύρω από τον ίδιο;

Η συμμετοχή στην θεατρική ομάδα ήρθε από προτροπή μιας εξ’ απαλών ονύχων αγαπημένης φίλης και ήταν αβίαστη και άμεση, ένεκα της εμπιστοσύνης προς την φίλη. Ο Μαρσέλ θα πρέπει να αναρωτιέται συνεχώς τι πήγε στραβά και το περιβάλλον, το οποίο υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να είναι ειδυλλιακό για έναν άνδρα, γι’ αυτόν έχει καταντήσει μια αφόρητη κόλαση όπου ο ίδιος έχει γίνει πιόνι στις βουλές και στα σχέδια, τα μίση και τις έχθρες των γυναικών που τον περιβάλλουν και τον απομυζούν, μεταφορικά και κυριολεκτικά.

  1. ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΜΠΕΛΤΣΟΥ – Γκάμπυ, σύζυγος Μαρσελ.

Τι περιμένει η Γκάμπυ από το θέατρο πέρα από την ταύτιση με τον συγκεκριμένο ρόλο – πόσο πραγματικό είναι το συγκεκριμένο έργο όσον αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις;

Μόνο και μόνο η ταύτισή μου με τον ρόλο της Γκάμπυ, με κάνει άλλον άνθρωπο. Πλουτίζω τον εαυτό μου, καθώς ανοίγουν οι ορίζοντές μου κι οξύνεται η αντίληψή μου για πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις που δεν έχουν σχέση με τη δική μου ζωή. Το θέατρο μου δίνει τη δυνατότητα να βιώσω την αλήθεια του άλλου και ν’ αποκτήσω μεγαλύτερη ευαισθησία κι ενσυναίσθηση απέναντί του. Ο Ρομπέρ Τομά, στο συγκεκριμένο έργο, έπλασε οκτώ χαρακτήρες γυναικών που θα μπορούσαν να ήταν γυναίκες απ’ την οικογένεια καθενός μας.

  1. ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ – Σουζάνα, μεγάλη κόρη της Γκάμπυ.

Ποιες σκέψεις σας έφεραν στο «Teatro da Camera» και πώς νομίζετε ότι ο συγγραφέας αντιμετωπίζει τους ήρωές του;

Όταν μου έγινε η πρόταση να συμμετέχω στην ομάδα του Teatro Da Camera την αποδέχτηκα χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτό το είδος θεάτρου μου ήταν πολύ γνώριμο. Η πεποίθησή μου πως στο θέατρο συμμετέχουν όλες οι αισθήσεις εξ΄ίσου, καθώς και οι παιδικές μου αναφορές και μνήμες που ξεκινούν από τη «θεία Λένα» ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για να το ζήσω από μέσα κι εγώ.

Ο συγγραφέας του έργου έχει καταφέρει να προσεγγίσει τους ήρωές του  κοιτώντας τους από ψηλά. Αυτό που βοηθά να είναι αντικειμενικός και συναισθηματικά αποστασιοποιημένος, αφήνοντας τον καθένα να εξελιχθεί ανάλογα με την προσωπικότητά του. Αυτή είναι και η γοητεία του έργου.

  1. ΣΙΣΣΥ ΦΑΡΑΣΟΠΟΥΛΟΥ – Κατρίν, μικρότερη κόρη της Γκάμπυ.

Θεωρείτε ότι το θέατρο μπήκε ξαφνικά στη ζωή σας και τι σημαίνει για εσάς η συμμετοχή σε μια θεατρική ομάδα, με έναν ρόλο όπως αυτός της Κατρίν;

Το θέατρο το αγαπώ από παιδί σαν θεατής και πρώτη φορά φέτος αποφάσισα να μπω σε μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα, να πάρω μαθήματα και –  όπως είπε ο πρώτος μου δάσκαλος  – μια φορά ηθοποιός πάντα ηθοποιός. Με τη Λία είμαστε παιδικές φίλες όταν μου πρότεινε το ρόλο στο θεατρικό αναλόγιο τον δέχτηκα με μεγάλη χαρά γιατί είναι πρόκληση να καταφέρεις να κρατήσεις το θεατή μόνο με ένα εκφραστικό μέσο τη φωνή σου. Όσο για τον ρόλο της Κατρίν νομίζω ότι είναι πολύ παιχνιδιάρικος και εκφράζει κομμάτια του χαρακτήρα μου. Πάντως είναι μια καταπληκτική εμπειρία!

  1. ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΜΕΤΑΞΑ, Σιμόν, αδερφή του Μαρσέλ.

Πώς επιδρά η τέχνη – ειδικά το θέατρο – στην καθημερινότητά σας; Ποια είναι τα αισθήματά σας για τη Σιμόν και ποιες οι ενδόμυχες σκέψεις της;

Η τέχνη υπάρχει ως μέσο έκφρασης και επικοινωνίας. Είναι ένας μοναδικός τρόπος «συνεννόησης» σε όλες τις γλώσσες, φυλές, ιδεολογίες, θρησκείες, πολιτική. Είτε πρόκειται για ζωγραφική, γλυπτική, χορό, θέατρο όλες οι μορφές της δηλώνουν ένταση συναισθημάτων, χρωμάτων και αντιθέσεων. Με τις διάφορες εκφάνσεις της, η τέχνη υπάρχει παντού για να αγγίζει τα βαθύτερα μέρη της ψυχής μας ώστε να καταφέρνουμε να αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα. Μας προσφέρει την ευκαιρία να βελτιωθούμε ως άνθρωποι, να αναπτύξουμε γνώσεις, ανησυχίες, ερεθίσματα και προτιμήσεις!!!Το θέατρο είναι «ζωντανή τέχνη», είναι μέρος της ζωής μας. Στην καθημερινότητα μας, ειδικά εμείς οι γυναίκες παίζουμε πολλούς ρόλους μαζί: γυναίκα επαγγελματίας, εργαζομένη, νοικοκυρά, σύζυγος, μητέρα, ερωμένη, σύντροφος. Έτσι και στο θέατρο, υποδυόμαστε κάποιον ρόλο που λίγο ή πολύ μοιάζει με την καθημερινότητα μας ή εμπεριέχει στοιχεία της. Η ζωή έχει διαρκής εναλλαγή συναισθημάτων όπως ακριβώς το θέατρο: χαρά, λύπη, ελπίδα, ελπίδα, απογοήτευση, τρυφερότητα, βία, έρωτα, πάθος, απελπισία, αγάπη, μίσος, έρωτα, εξαπάτηση. Όλα αυτά ξεκινούν από την γέννησή μας και τελειώνουν με τον θάνατο μας δηλαδή όπως ακριβώς και μια θεατρική παράσταση.

Στην συγκεκριμένη, υποδύομαι την Σιμόν, αδελφή του δολοφονημένου. Η Σιμόν είναι μια γυναίκα χειραφετημένη και ανεξάρτητη. Εργάζεται, ζει μόνη, είναι 35 ετών και ανύπαντρη, διατηρεί σχέση με έναν άντρα μικρότερό της. Φαίνεται δυνατή, έξυπνη, δυναμική. Στην πραγματικότητα είναι ανασφαλής και επιζητεί μάταια την στοργή, την αγάπη και την σταθερότητα στα μάτια του συντρόφου της που την χρησιμοποιεί αλλά δεν θέλει να το αποδεχτεί. Δεν διστάζει να ζητάει δανεικά από τον αδελφό της ώστε να τα δίνει στον φίλο της χωρίς καν να ρωτάει γιατί. Είναι απελπισμένη να αγαπηθεί με κάθε τρόπο. Προσωπικά, αισθάνομαι οίκτο για αυτήν αλλά και θυμό γιατί αφήνει έναν άντρα να την χρησιμοποιεί, να εκμεταλλεύεται την δίψα της να αγαπηθεί, να την απομυζάει ψυχικά και υλικά, ενώ πίσω από την πλάτη της διατηρεί σχέση με την κουνιάδα της! Στο πρόσωπο της Σιμον βλέπω πολλές σύγχρονες γυναίκες που στρέφονται σε λάθος πρόσωπα, επενδύουν σε ανθρώπους που είναι εντελώς ψεύτικοι και πέφτουν θύματα τους. Νιώθουν εξαπάτηση και ισοπέδωση κάθε ανθρώπινου συναισθήματος τους μέχρι να αποδεχτούν ότι τελικά ήταν με την δική τους συναίνεση θύματα.

  1. ΚΥΡΙΑΚΗ ΦΛΩΡΟΥ, Αυγουστίνα, αδερφή της Γκάμπυ.

Μπορεί η ζωή μας να είναι ένα θέατρο και πώς εμπλέκεται η Αυγουστίνα μέσα σε αυτό;

Το θέατρο επηρεάζει τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τη ζωή, αφού μας αναγκάζει να κοιτάξουμε πιο βαθιά, να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να σκεφτούμε σε βάθος όλα αυτά που στην καθημερινή μας ζωή περνούν απαρατήρητα και όμως είναι τόσο σημαντικά… «Όλος ο κόσμος μια σκηνή» που είπε ο Σαίξπηρ… Το θεατρικό αναλόγιο μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω την αθέατη πλευρά του θεάτρου, που είναι η λογοτεχνία. Η Αυγουστίνα μου έμαθε πόσα μπορώ να κάνω… Μελετώντας την έμαθα να μη βιάζομαι για το αποτέλεσμα, αλλά η κάθε σκηνή να έρχεται αυθόρμητα μέσα από τα συναισθήματα που (μου) προκαλεί ο ρόλος…

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΡΑΒΑΝΗ, Γιαγιά, μητέρα της Γκάμπυ και της Αυγουστίνας.

Υπάρχουν στιγμές που στη ζωή μας παίζουμε θέατρο και ποιες προσδοκίες σας εκπληρώνονται μέσα από τη συμμετοχή σε μια θεατρική ομάδα;

Είμαι καθηγήτρια..η θεατρικότητα της διδασκαλίας

μού είναι οικεία…Όσο για τη συμμετοχή στην ομάδα

είναι πάντα μια αναμέτρηση και πρόκληση για προσωπική βελτίωση!

  1. ΜΑΙΡΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ, Λουΐζα, καμαριέρα.

Λένε ότι το θέατρο, εκτός των άλλων, είναι μια ζωή που χωράει σε μια σκηνή, σε ένα πεπερασμένο χρονικό διάστημα σκηνικής δράσης, αυτό τι μπορεί να σημαίνει για εσάς;

Όντως το θέατρο «αποτυπώνει» κομμάτια της ζωής/ καθημερινότητάς μας…Η πρόκληση για τους πρωταγωνιστές είναι να το αποδώσουν όσο πιο πιστά μπορούν και η επιτυχία του είναι οι θεατές να ταυτιστούν ο καθένας με τον τρόπο του και να λάβουν κάποια παραπάνω μηνύματα από τα ήδη ταυτοποιημενα..

  1. ΛΙΑ ΤΣΕΚΟΥΡΑ, Κυρία Σανέλ, οικονόμος.

Πώς σκεφτήκατε να δημιουργήσετε τη θεατρική ομάδα «Teatro da Camera» και μάλιστα να ασχοληθείτε με το είδος που λέγεται «Θεατρικό Αναλόγιο»;

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, οι μνήμες μου είναι γεμάτες θέατρο. Η μαμά μου αγαπούσε το θέατρο και κάπου το ένιωσα κι εγώ να κυλάει στο αίμα μου, αφού με έπαιρνε μαζί της συνεχώς σε διάφορες παραστάσεις. Λατρεύω το θέατρο και με σαγηνεύει όλη αυτή η  μαγεία της στιγμής, περιμένω  με δέος να ανέβουν οι ηθοποιοί στη σκηνή και οι σκέψεις, οι πράξεις τους, τα λάθη τους κι οι επιθυμίες τους να κυλήσουν πάνω στη σκηνή, καθώς μέσα σε ένα πεπερασμένο χρονικό διάστημα, βλέπει κανείς, ανιχνεύει, συνειδητοποιεί, λατρεύει ή μισεί μια ολόκληρη ζωή. Ίσως αυτή η ζωή να είναι ενός άλλου, αλλά πάντα εμείς οι άνθρωποι μέσα στην τραγικότητα του άλλου, συνειδητοποιούμε ίχνη της δικής μας.

Έτσι, μια Κυριακή πρωί σκέφτηκα πως θα ήθελα να αναπαραγάγω όλα αυτά τα συναισθήματα με κάποιους άλλους ανθρώπους σε επίπεδο φιλικό, σκέφτηκα ότι θα μπορούσαμε να μαζευτούμε φίλοι και να διαβάζουμε θεατρικά έργα, τα οποία δεν απαιτούσαν σκηνική δράση. Ο πρώτος άνθρωπος που σκέφτηκα, για να εκπληρώσει αυτή την επιθυμία, ήταν ο σκηνοθέτης μας ο Ν.Β.Κροντηράς.  Όταν μιλήσαμε σχετικά, ήταν εκείνος που πήγε την ιδέα αυτή ακόμη πιο μακριά, την υλοποίησε και την έφερε μπροστά στο κοινό!

Το «θεατρικό αναλόγιο» είναι ένα είδος δύσκολο, καθώς, επειδή δεν έχει σκηνική δράση, δίνει ιδιαίτερη σημασία στον τόνο της φωνής και τα ηχητικά εφέ. Άλλωστε ο σκηνοθέτης μας έχει πλούσια εμπειρία στο Θέατρο Ραδιοφώνου και συνεργαστήκαμε άψογα.

Το έργο αυτό, δική του επιλογή, παρουσιάζεται πρώτη φορά ως «θεατρικό αναλόγιο» και μάλιστα η παρουσίαση στο Αετοπούλειο Πνευματικό Κέντρο Χαλανδρίου έχει και φιλανθρωπική χροιά καθώς η είσοδος είναι ελεύθερη και αντί εισιτηρίου, όποιος επιθυμεί μπορεί να προσφέρει τρόφιμα για το Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Χαλανδρίου.

Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω με όλη μου την καρδιά τους φίλους – πλέον – που απαρτίζουν την ομάδα Teatro Da Camera διότι με τίμησαν με τη συμμετοχή και την εμπιστοσύνη τους!

Καλή μας επιτυχία!!

Λία Τσεκούρα,

Δημιουργός της θεατρικής ομάδας Teatro Da Camera,

Γ.Γ. του Δ.Σ. του Σωματείου Ελλήνων Κριτικών Θεάτρου, Μουσικής, Χορού.




Σχολιάστε