Ο Γιώργος Παπαευσταθίου αποκλειστικά στο OTAVOICE

Ο Γιώργος Παπαευσταθίου είναι δημιουργός του Θιάσου «Αδράχτι», που αγκαλιάζει με μεγάλη αγάπη και σεβασμό το παιδικό κοινό, έχοντας αναλάβει μια πολύ ευαίσθητη ευθύνη: τη θεατρική διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας.

Με αναφορές στη μακραίωνη, αγαπημένη, ελληνική παράδοση ο θίασος «Αδράχτι» πραγματεύεται με μοναδικό τρόπο τον μοναδικό πλούτο των μηνυμάτων, εικόνων, λόγου, μελωδιών και χορών που ενώνουν την ελληνικότητα σε μια στιγμή, παιδική, μοναδική, αθώα ανθρώπινη.

Ο Θίασος «Αδράχτι» του Γιώργου Παπαευσταθίου ανεβάζει φέτος στην αίθουσα του θεάτρου «Μπροντγουέη» κρητικό θέατρο – έτερον ουδέν του Φορτουνάτου του Μ.Α. Φώσκολου, ενός έργου ορόσημου του κρητικού θεάτρου, γραμμένου στον υπό πολιορκία Χάνδακα, δηλαδή πριν το 1669!

Ποια είναι η ταυτότητα της ομάδας «ΑΔΡΑΧΤΙ»;

Ο Θίασος Αδράχτι, δημιουργήθηκε με «αφετηρία» την αγάπη και τον σεβασμό στο παιδί, τους μικρούς μας θεατές, που είναι και το αυριανό κοινό του θεάτρου γενικώς. Από κει και πέρα, η μεγάλη ανταπόκριση του κοινού, εκπαιδευτικών και μαθητών, σε έργα που έχουν έντονο το στοιχείο της Ελληνικής παράδοσης, έδωσαν στο θίασο ΑΔΡΑΧΤΙ τη ταυτότητα που θιάσου που στηρίζει, προβάλλει και παρουσιάζει έργα Ελλήνων συγγραφέων, όπως Παπαδιαμάντης, Καρκαβίτσας, Βιζυηνός κ.α.

Πόσα χρόνια ασχολείστε με το παιδικό θέατρο;

Επαγγελματικά στο θέατρο γενικώς, εργάζομαι από το πρώτο έτος της δραματικής σχολής του Πειραϊκού Συνδέσμου από όπου και αποφοίτησα. Δηλαδή μιλάμε για το έτος 1990-91. Άρα 28-29 χρόνια είμαι στον χώρο του θεάτρου γενικώς. Από αυτά τα χρόνια, τα 21 εργάζομαι στον χώρο του θεάτρου για παιδιά. Ή το παρουσιαστικό μου, ή η παιδική μου ψυχή που ακόμα προσπαθώ να διατηρήσω μέσα σε όλο αυτό το χάος που υπάρχει, με έκαναν να ασχοληθώ περισσότερο με αυτό το δύσκολο είδος. Γιατί όσο και αν θέλουν κάποιοι να υποβιβάσουν το θέατρο για παιδιά, το θεωρώ από τα δυσκολότερα είδη που υπάρχουν. Αρχικά λοιπόν, μόνο ως ηθοποιός και, τα τελευταία 8 χρόνια σαν ιδρυτής του θιάσου ΑΔΡΑΧΤΙ, όπου γράφω τις διασκευές για παιδιά των κλασικών αυτών έργων, σκηνοθετώ, παίζω, ανήκω, υπάρχω μέσα από το βλέμμα των μικρών μας φίλων.

Γιατί επιλέξατε τον Φορτουνάτο του Φώσκολου;

Κάθε χρόνο, επιλέγουμε ένα έργο που αναφέρεται σε έναν τόπο-νησί της Ελλάδας μας. Με τη «ΣταχομαζώχτρỨτου Παπαδιαμάντη, ταξιδέψαμε στη Σκιάθο, με τα «Λόγια της Πλώρης» του Καρκαβίτσα στην Ύδρα, με τον «Τρομάρα» του Βιζυηνού στη Θράκη μας. Στο κάθε έργο, βασίζεται η σκηνογραφία, οι χορογραφίες, η ενδυματολογία, τα ήθη και τα έθιμα, ανάλογα με τον τόπο. Δύο τρία χρόνια τώρα, γυρνούσε στο κεφάλι μου κάποιο έργο που να αφορά τη πανέμορφη Κρήτη μας. Πέρα από τα μηνύματα που είναι υποχρεωμένο να περνά στους μικρούς μας θεατές κάθε θίασος που απευθύνεται σε παιδιά, έψαχνα να βρω ένα έργο της Κρητικής λογοτεχνίας, που όμως, να μην είναι χιλιοπαρουσιασμένο. «Υποκλίνομαι» στο μεγαλείο του Βιτσέντζου Κορνάρου, αλλά ο «Ερωτόκριτος» και η «Θυσία του Αβραάμ», δύο πολύ γνωστά έργα του, έχουν παρουσιαστεί πάρα πολλές φορές. Ήθελα λοιπόν με αυτήν την επιλογή, να παρουσιάσουμε ένα έργο και έναν συγγραφέα όχι τόσο γνωστά όσο ο Κορνάρος στους μικρούς μας φίλους, αλλά ταυτόχρονα με πάρα πολλά μηνύματα και έντονο το στοιχείο της Κρήτης. Για αυτό και προσπάθησα να προσαρμόσω ένα κλασικό έργο της Κρητικής λογοτεχνίας που γράφτηκε κατά τη περίοδο της Κρητικής Αναγγέννησης (λίγο πριν το 1669) στη Κρήτη που όλοι γνωρίζουμε. Με μαντινάδες, παραδοσιακές Κρητικές φορεσιές και φυσικά Κρητικούς χορούς!

Ποια μηνύματα περνάει ο Φορτουνάτος στα παιδιά;

Στην «Ανθολογία Νεοελληνικής Δραματουργίας» ο «Φορτουνάτος αναφέρται ως «Η πιο οργανωμένη δραματουργικά κρητική κωμωδία και με ηθικοδιδακτικά στοιχεία». Εκτός από το μήνυμα της αγάπης, ανάμεσα στο ζευγάρι Φορτουνάτος-Πετρονέλλα, δύο παιδιά που αγαπούν μεν τους γονείς τους (οι οποίοι έχουν άλλα σχέδια για αυτούς), αλλά η αγάπη μεταξύ τους, τους «σπρώχνει» ακόμα και να αρραβωνιαστούν κρυφά, εκείνο που μου τράβηξε περισσότερο τη προσοχή είναι δύο πολύ βασικά μηνύματα. Το ένα είναι το μήνυμα της πραγματικής φιλίας, της αληθινής, της χωρίς αντάλλαγμα αδελφικής φιλίας, όπως έχει ο Φορτουνάτος με τον φίλο του τον Θόδωρο (για αυτό και στη παράσταση ο πατέρας του Φορτουνάτου αναφέρει «οι φίλοι οι αληθινοί, φωτεινός φάρος είναι στη ζωή μας»), αλλά κυρίως το μήνυμα της γονεϊκής αγάπης. Και όχι τόσο της μητρικής που είναι αδιαμφισβήτη, αλλά κυρίως της πατρικής, κάτι που σπάνια βλέπουμε σε παραστάσεις.

Ο καπετάν Γιαννούτσος, βρήκε τον Φορτουνάτο σε πολλή μικρή ηλικία και αντί να τον μεγαλώσει σαν παραπαίδι του ή υπηρέτη του, όπως συνηθιζόταν, τον μεγάλωσε με πραγματική αγάπη σαν να είναι δικό του παιδί. Ταυτόχρονα, βλέπουμε τον γιατρό του νησιού, τον γιατρό Λούρα, ο οποίος αναφέρει συνέχεια ότι έχει χάσει το παιδί του σε μικρή ηλικία, και στέλνει προξενιά για την Πετρονέλλα ή οποία όπως σου είπα, είναι η κοπέλα που αγαπά ο Φορτουνάτος. Αυτό είναι άλλο ένα στοιχείο που με κέντρισε να ανεβάσουμε αυτό το έργο. Το κοινό, τα παιδιά δηλαδή, γνωρίζουν από την αρχή αυτό το «μυστικό» το ποιος είναι δηλαδή ο πραγματικός πατέρας του Φορτουνάτου, ενώ στους ήρωες αποκαλύπτεται στο τέλος. Και βέβαια η αγάπη και ειδικά η γονεϊκή που προανέφερα, υπερισχύει και έτσι στο φινάλε του έργου έχουμε τον γάμο του Φορτουνάτου με τη Πετρονέλλα. Κι όλα αυτά βέβαια, μέσα από αρκετές κωμικές σκηνές, χορό και Κρητικά τραγούδια.

Ο Φορτουνάτος είναι ένα από τα σημαντικότερα κείμενα του Κρητικού Θεάτρου – πώς παντρεύεται με τη Ελλάδα του 2019;

Όπως σου είπα και πριν, προσπάθησα να μεταφέρω το έργο αυτό, από την Αναγγένηση, στη Κρήτη του σήμερα. Με παραδοσιακές στολές, που ράφτηκαν στην Κρήτη ειδικά για τη παράσταση, με παραδοσιακούς χορούς και με ήθη και έθιμα που υπάρχουν στο πανέμορφο αυτό νησί ακόμα και σήμερα. Αγαπώ τα ήθη και έθιμα της χώρας μας και αυτά προσπαθώ να μεταφέρω και να διατηρήσω μέσα από τις παραστάσεις του

θιάσου ΑΔΡΑΧΤΙ. Από την άλλη, τα μηνύματα φιλίας και γονεϊκής αγάπης, είναι διαχρονικά. Αυτό από μόνο του, κάνει τον «Φορτουνάτο» ένα διαχρονικό έργο.

Τι περιμένετε από το θέατρο;

Όταν αγαπάς πραγματικά κάτι, ό,τι και να είναι αυτό, δεν περιμένεις αντάλλαγμα. Απλά το αγαπάς. Με όλη σου τη ψυχή. Το κοινό, έχει ένα αλάνθαστο ένστικτο. Καταλαβαίνει όταν το σέβεσαι, νιώθει την αγάπη σου σε αυτό που του δίνεις και στο επιστρέφει τριπλάσια. Δεν περιμένω κάτι. Εύχομαι αν θες, οι επιλογές μας, τα έργα μας, που με τόσο μεράκι, σεβασμό και αγάπη δείχνουμε στους μικρούς μας φίλους, να αρέσουν και σε εκείνους όπως και σε εμάς.

Τι μας λέει ο Φορτουνάτος σήμερα;

Ότι η πραγματική αγάπη, είτε γονεϊκή, είτε φιλική, είτε ανάμεσα σε ένα ζευγάρι, νικά οποιοδήποτε εμπόδιο. Όταν έχουμε δίπλα μας ανθρώπους, αληθινούς, διάφανους, χωρίς δεύτερες και τρίτες σκέψεις, όλα μπορούμε να τα καταφέρουμε. Είδες, πριν είπα «επιλέγουμε έργα». Και αυτό, γιατί σε αυτό το μαγικό αλλά και ταυτόχρονα δύσκολο «ταξίδι» του θιάσου ΑΔΡΑΧΤΙ, έχω την τύχη να μην είμαι μόνος μου. Ο Άγγελος Αντωνιάδης και ο Θοδωρής Παπαδόπουλος, εκτός από το δύσκολο έργο της οργάνωσης παραστάσεων, είναι δίπλα μου, με στηρίζουν και πάντα τους αναφέρω σαν «φύλακες άγγελούς» μου.

Γνωριζόμαστε κοντά 30 χρόνια και ενώ μπορεί σαν θιασάρχης και σκηνοθέτης να φαίνομαι εγώ, στην ουσία είμαστε μία ομάδα που συναποφασίζουμε και αγαπάμε το δύσκολο είδος που λέγεται θέατρο για παιδιά. Μπορώ να σου πω ότι γράφοντας τη διασκευή για παιδιά του συγκεκριμένου έργου, στη φιλία Φορτουνάτου-Θόδωρου, είχα αυτούς του δύο αγαπημένους φίλους στο μυαλό μου. Από κει και πέρα και οι ίδιοι οι ηθοποιοί που συνεργαζόμαστε φέτος, συνδυάζουν ταλέντο και ήθος. Τους ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη τους και επίσης νιώθω μεγάλη τύχη που γνώρισα αυτά τα παιδιά.

Υπάρχει κόκκινη γραμμή στη σκηνοθετική οπτική μιας παράστασης αρχαίου θεάτρου (Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης) και μιας παράστασης αρχαίου θεάτρου σήμερα;

Σαφώς και υπάρχει. Από την άλλη, αν υπάρχει κάποια άποψη που στηρίζεται πραγματικά, και όχι απλά για να προκαλέσει θόρυβο, τότε είναι θεμιτή. Είχα τη τύχη στη δραματική σχολή, να έχω δασκάλες και δασκάλους που είχαν (ας μου επιτραπεί η έκφραση) «φάει με το κουτάλι»

την Επίδαυρο, δίπλα σε ιερά «τέρατα», όπως Συνοδινού, Μινωτή, Παξινού. Η αγαπημένη μου Πίτσα Καπιτσινέα, ο Θόδωρος Σαρρής, Νίκος Παπακωνσταντίνου, Άννα Πολυτίμου, Νίκος Φιλιπόπουλος, ηθοποιοί με ήθος, μόρφωση, που αφιέρωσαν τη ζωή τους στο Εθνικό θέατρο και σε παραστάσεις της Επιδαύρου. Ένα πράγμα με δίδαξαν. Ότι το θέατρο είναι αλήθεια. Οπότε από όποια σκηνοθετική οπτική δεις ένα έργο, αν καταθέτεις την αλήθεια σου, τότε το κοινό το αναγνωρίζει και σε ανταμοίβει. Η ζωή, δυστυχώς, μπορεί να κρύβει θέατρο κάποιες φορές, με τη κακή ένοια. Το ίδιο το θέατρο όμως, αυτό που διδάχτηκα εγώ τουλάχιστον, έχει μόνο αλήθεια!

Ο πολιτισμός περνάει κρίση;

Πάντα περνούσε κρίση ο πολιτισμός μας και ειδικά το θέατρο. Δυστυχώς, σε μία χώρα που γεννήθηκαν οι τέχνες, γεννήθηκε το θέατρο, ο πολιτισμός μας είναι λίγο παραμελημένος. Από την άλλη όμως, το παράδοξο είναι ότι στα χρόνια της κρίσης στην Ελλάδα, το θέατρο είδε άνθηση. Πάντα συνέβαινε αυτό. Στα χρόνια της μεταπολεμικής Ελλάδας, είδε άνθηση ο ελληνικός κινηματογράφος. Στα χρόνια της κρίσης που διανύουμε, είδε άνθηση το θέατρο. Έχει μία λογική εξήγηση αυτό το φαινόμενο. Ο κόσμος έχει ανάγκη να ξεφύγει από τη σκληρή πραγματικότητα.

Να ξεχαστεί για λίγο. Να «ταξιδέψει» έστω για δύο ώρες. Και για αυτό βρήκε διαφυγή στο θέατρο. Τώρα ίσως μου πεις, ότι για κάποιους θεωρείται πολυτέλεια και δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να παρακολουθήσουν μία παράσταση. Εμείς, σαν θίασος ΑΔΡΑΧΤΙ, κάθε χρόνο δίνουμε παραστάσεις με ελεύθερη είσοδο και καλούμε παιδιά από ιδρύματα και οικογένειες που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πάνε όλη τη χρονιά να δουν μία παράσταση. Είναι υποχρέωσή μας να το κάνουμε αυτό.

Πώς θα θέλατε να αποχωρούν τα παιδιά από την παράσταση του Φορτουνάτου;

Όπως ακριβώς αποχωρούν και τώρα. Γεμάτα χαρά, μηνύματα, γέλιο, αισιοδοξία και χορεύοντας μαζί μας όπως κάνουν στο φινάλε της παράστασης. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή μας!!!

Λία Τσεκούρα,

Ανάδειξη και Παρουσίαση Πολιτισμικών Δρώμενων.




Σχολιάστε