«Νιζίνσκυ στον καθρέφτη… μέρες ψυχιατρείου», στο Studio Κυψέλης

Ο Γιάννης Ρωμανός, γνώστης της ψυχολογίας του χορευτή, δημιουργεί τον δικό του μύθο εμπνευσμένος από τον μέγα Ρώσο χορευτή Βασλάβ Νιζίνσκυ!

Μέσα από ένα έργο ζοφερό, ο δημιουργός πλάθει εικόνες, επικοινωνεί σημασίες και μηνύματα, παρασύροντας τον θεατή σε ένα όνειρο εμμονής και θανάτου. ο Γ. Ρωμανός μοιράζεται με το ΟΤAVOICE ποιες σκέψεις τον οδήγησαν να δημιουργήσει και να ερμηνεύσει έναν δύσκολο ήρωα, όπως ο Αντρέι Λαζάρεβιτς. Ο Γ. Ρωμανός, μέσα από έναν λόγο ευαίσθητο και παράλληλα συνεπή ως προς την τελετουργία της δημιουργίας, υφαίνει το πέπλο της ατέρμονης σιωπής του ανθρώπινου μυαλού.

Ποια είναι τα κριτήρια που σας ώθησαν να ασχοληθείτε με τη συγγραφή αυτού του έργου;

Είμαι και εγώ προσωπικά, φαν του Νιζίνσκυ,  όπως και ο χαρακτήρας που εμπνεύστηκα για το έργο, ο Αντρέι Λαζάρεβιτς. Φυσικά υπό διαφορετική εντελώς προσέγγιση από αυτήν, του αρρωστημένου μυαλού του Αντρέι. Η αρρωστημένη προσέγγιση όμως είναι αυτή που θα μεταφέρει μηνύματα στους θεατές. Έτσι, τόσο εγώ, όσο και οι περισσότεροι συγγραφείς, φτιάχνουμε μύθους, με χαρακτήρες ιδιαίτερους.

Πόσο δύσκολο ήταν να πραγματευθείτε την ψυχολογία του ήρωα που ερμηνεύετε;

Έχω υπάρξει και εγώ χορευτής. Ήξερα την ψυχολογία. Οι παράμετροι άλλαζαν. Μελετώ τους χαρακτήρες των ανθρώπων και τις διακυμάνσεις τους. Έτσι προσέγγισα εύκολα τον Αντρέι.

Υπάρχει κάτι που σας γοητεύει ή σας τρομάζει στον ρόλο σας;

Ναι. Από τη στιγμή που ολοκλήρωσα τη συγγραφή του έργου, με προβλημάτιζε το γεγονός ότι ο ηθοποιός που θα ενσάρκωνε τον ρόλο, έπρεπε να έχει ειδική παιδεία στον έντεχνο χορό. Όταν αποφασίσαμε με την Ζωρζέτ Μιρόν, την παραγωγό του έργου, να κάνω εγώ τον ρόλο, τρόμαξα ακόμη περισσότερο. Πώς θα χόρευα πάλι μετά από τριάντα χρόνια απραγίας και σε ηλικία που δεν ενδείκνυται… Η Ζωρζέτ Μιρόν με έπεισε. Μπορείς, μού είπε… Όλα είναι στον εγκέφαλο. Μα, της απάντησα, χρειάζεται και το σώμα να ανταποκριθεί. Τελικά, αποφάσισα να το κάνω. Το άγχος μού έφυγε στην πρεμιέρα. Μπορούσα…

Ποια ήταν τα στοιχεία που θέλατε να προβληθούν μέσα από το έργο σας;

Το πρώτο και σημαντικότερο στοιχείο είναι η δύση ενός χορευτή ηλικιακά από το επάγγελμα που επιφέρει αβάσταχτες ψυχικές επιπλοκές, σε πολλές περιπτώσεις. Το δεύτερο είναι η αλήθεια μέσα από τη σκληρότητα των ανθρώπων που, πολλές φορές, μεταφράζεται σαν κακία, ενώ δεν είναι. Και τρίτον, ο αγνός έρωτας με αλτρουιστική αυταπάρνηση, κυρίως αν είναι τελικά ανεκπλήρωτος και παραμείνει μέχρι τον θάνατο εγκεφαλικός.

Πόσο επίκαιρο είναι το θέμα;

Το θέμα δεν θα έλεγα ότι είναι επίκαιρο αλλά διαχρονικό,  αν και κάθε διαχρονικό θέμα είναι και επίκαιρο, κατά κάποια έννοια.

Πώς θέλετε να αποχωρεί ο θεατής από την παράσταση;

Ο θεατής θέλω να φεύγει συγκινημένος, από τον έρωτα της Άννας Στεπάνοβνα και τον τελευταίο της μονόλογο στο νεκροταφείο. Να δει με συμπάθεια, εντέλει, την Ναταλία Λαζάρεβνα και να δει κάπου τον εαυτό του στους χειρισμούς της, βγάζοντας την υποκριτική μάσκα, που όλοι φοράμε λέγοντας με στόμφο: «Εγώ δεν θα το έκανα ποτέ». Τέλος, να κατανοήσει τις ασυνήθιστες διακυμάνσεις των χαρακτήρων των καλλιτεχνών, με μεγάλη επιβάρυνση στον ψυχισμό τους, λόγω της δύσκολης τέχνης, που τους όρισε το ταλέντο τους να κάνουν.

Λία Τσεκούρα,

Ανάδειξη και Παρουσίαση Πολιτισμικών Δρώμενων.

 

 

 




Σχολιάστε