Η «ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟ-ΚΟΣΜΟΥ» των Νίκου Περδίκη, Γιώτας Κουνδουράκη

Η ΔΗΜιουργία τουΥΠΟκόσμου, ένα ιδιαίτερο έργο παρουσιάστηκε με ιδιαίτερο τρόπο και ιδιαίτερες ερμηνείες στο θέατρο Αλκμήνη για 23 μόνο παραστάσεις.  Ένας κόσμος πολυπρισματικός, βυθισμένος σε ένα ανελέητο χάος, ένας κόσμος που παρασύρεται χωρίς αιδώ από την αδήριτη ανάγκη προσωπικής επιβίωσης. Ένας κόσμος σκληρός, με χνάρια που όλοι μας παρατηρούμε μέσα μας όταν κάνουμε την προσωπική μας καταβύθιση. Ο Χρήστος Μαραθιάς, μέσα από βαθιά ενσυναίσθηση με την οποία επένδυσε τον κάθε ρόλο που ερμήνευσε, μας παρουσιάζει τις δικές του σκέψεις σχετικά με το έργο, την παράσταση και τα νοήματα.

Σκηνοθεσία: Γιώτα Κουνδουράκη. 

Χρήστος Μαραθιάς: Σκέψεις, προσδοκίες και σημασίες.

Πώς θα σκιαγραφούσατε τον ρόλο σας;

«Η ΔΗΜιουργία τουΥΠΟκόσμου» είναι ένα έργο σπονδυλωτό, οπότε οι ρόλοι που ερμηνεύω είναι πέραν του ενός, είναι διάφοροι. Καθένας από τους ρόλους μου συναντιούνται στον κοινό μεταξύ τους τόπο, είναι χαρακτήρες έντονοι, πάσχοντες από ψευδαισθήσεις που πολύ θα ήθελαν να είναι η πραγματικότητά τους, ή υποδυόμενοι κάποιους κοινωνικούς ρόλους προσπαθούν να πλάσουν και να σερβίρουν στους άλλους ένα ωραιοποιημένο κοινωνικό πρόσωπο που δεν ισχύει και ενώ νομίζουν ότι είναι συνειδητοί στην ψευδή εκφορά του χαρακτήρα τους και πάλι αυταπατώνται διότι δεν έχουν συναίσθηση των ψυχολογικών συμπλεγμάτων που τους οδηγούν στις συμπεριφορές και τις πράξεις τους.

Τι σημαίνει ο τίτλος του έργου για εσάς

Ο τίτλος «Της ΔΗΜιουργίας του ΥΠΟκόσμου» «παίζει» με τη λέξη «υπόκοσμος» με τη μεταφορική και την κυριολεκτική σημασία της. Η κυριολεκτική για το ρεαλιστικό περιβάλλον του έργου, είναι ότι εφόσον σαν «Κόσμος» νοείται ο Παράδεισος, «Υπόκοσμος» νοείται ο κάτω του Παραδείσου ιστάμενος τόπος στον οποίο οι άνθρωποι τοποθετήθηκαν από τον Θεό μετά το προπατορικό τους αμάρτημα. Η μεταφορική έννοια είναι η ίδια που δίνουμε κι εμείς στους ανθρώπους που μετέρχονται παράνομων μέσων για να κερδίζουν οτιδήποτε. Από εκεί και πέρα τόσο για εμένα, αλλά όσο και για το έργο, «υπόκοσμος» δεν είναι μόνο όσοι είναι φανερό ότι αξίζουν τον χαρακτηρισμό, δηλαδή, λούμπεν στοιχεία με ορατή λόγω των συμπεριφορών και των πράξεών τους την παραβατική τους φύση, αλλά και όσοι άλλοι διαβιούντες και δρώντες στην κοινωνία μας μπορούμε να ανιχνεύσουμε σε αυτούς υποκοσμικά χαρακτηρολογικά στοιχεία, αλλά  στους οποίους οι «λεκέδες» δεν είναι φανεροί, καθώς πρόκειται για άτομα υψηλότατα ιστάμενα και με τη δύναμη που διαθέτουν την οικονομική, την κοινωνική μπορούν να παρανομούν και να αποκομίζουν κέρδη χωρίς η τσιμπίδα του νόμου να τους πιάνει και ταυτόχρονα έχοντας τη δυνατότητα να διατηρούν αλέκιαστο επιφανειακά το κοινωνικό τους στάτους. Είναι, όπως λέγεται και στο έργο μας, «υπόκοσμος με λευκά γάντια».

Τι δυσκολίες είχε η προσέγγιση του ρόλου/ρόλων; – εάν είχε!

Κάθε ρόλος έχει τις δυσκολίες του και για την ακρίβεια χρειάζεται τη μεγάλη προσοχή του ηθοποιού μέχρι να βρει τις λεπτές αποχρώσεις του. Με την έννοια ότι ένας χαρακτήρας που κατά κύριο λόγο είναι κακός, όπως ένας εγκληματίας που είναι κατά συρροή δολοφόνος, μπορεί να έχει και μια καλή πλευρά, όπως οι δυο εγκληματίες – χαρακτήρες της «ΔΗΜιουργίας» που εξωτερικεύουν τη βελούδινη πλευρά τους με την αγάπη που νιώθουν για τις μητέρες τους και την προστασία και φροντίδα για ένα φυτό που μεγαλώνουν μέσα στο κελί τους και για την κατσαρίδα που είναι το λατρεμένο, οικόσιτο ζωάκι τους!!! Ο ηθοποιός υποδυόμενος οποιονδήποτε χαρακτήρα, καλό είναι να μην τον κρίνει, είτε τον συμπαθεί, είτε τον αντιπαθεί, αλλά να φορά το ψυχολογικό του σαρκίο και να τον ερμηνεύει. Στη «ΔΗΜιουργία» υπέπεσα μερικές φορές στην παγίδα να λυπάμαι, ή να αποστρέφομαι, ή να βρίσκω αστείους χαρακτήρες που ερμήνευα, ευτυχώς όμως αυτό κράτησε μόνο μέχρι τις πρώτες πρόβες, μέχρι να εμβαθύνω σε αυτούς και να τους επιτρέψω να εκφραστούν και να αναπνεύσουν.

Τι σας αφήνει η παράσταση σε προσωπικό και ερμηνευτικό επίπεδο;

Η «ΔΗΜιουργία» όντας ένα έργο σπονδυλωτό, με ήρωες από ιστορία σε ιστορία εντελώς διαφορετικούς σε χαρακτήρα, κοινωνική τάξη και ψυχολογία δίνει τη δυνατότητα στους ηθοποιούς που την ερμηνεύουν να βιώνουν την ονειρική για κάθε ηθοποιό σκηνική κατάσταση,  να συνθέτουν μέσα στο ελάχιστο χρονικό διάστημα μερικών λεπτών έναν ολοκληρωμένο θεατρικό χαρακτήρα και μετά με αστραπιαία αλλαγή κινηματογραφικής ταχύτητας – όπως κινείται και η σκηνοθεσία του έργου – να ξεκινούν να πλάθουν έναν εντελώς διαφορετικό!!! Και αυτό είναι που κάνει το θέατρο μαγεία!!! Επομένως η παράσταση σε ερμηνευτικό επίπεδο είναι μια υπέροχη άσκηση πολυδιάστατης σκηνικής παρουσίας που δίνει τα εφόδια στον ηθοποιό να σμιλεύσει ερμηνείες στο βιρτουοζιτέ επίπεδό τους. Το αν εγώ τα καταφέρνω είναι θέμα όσων με παρακολουθούν να το πουν. Σε προσωπικό επίπεδο βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον να δραστηριοποιούμαι σε μια παράσταση που με ενθουσιάζει και με εξιτάρει τόσο πολύ!!!

Πώς ήταν η συνεργασία με τους συνεργάτες σας;

Άψογη!!! Γελάσαμε παάάάρα πολύ στις πρόβες, αρκετές φορές μέχρι δακρύων, βρεθήκαμε δίπλα ο ένας στον άλλον στα όποια σκηνικά μας λάθη, αβαντάραμε τον διπλανό μας να φανεί όταν η σκηνή του έργου το απαιτούσε και στηριζόμασταν πάντα ο ένας στον άλλον επί σκηνής!!! Ποτέ δεν παίζαμε μόνοι μας!!! Πάντα με τους σκηνικούς μας συμπαίκτες!!! Ενορχηστώτρια και ψυχή αυτών των εξαιρετικών συνθηκών, η σκηνοθέτριά μας, η Γιώτα Κουνδουράκη που μαζί με τον τραχέος ρεαλισμού ποιητικής ευαισθησίας και, επίσης, υπέροχο στη γραφή του Νίκο Περδίκη έγραψαν και το θεατρικό κείμενο. Η ευρυθμία των σχέσεων μεταξύ μας όλων, μας έχει αφήσει μια πολύ καλή αίσθηση που είναι και η καλύτερη προδιάθεση για την περαιτέρω συνέχιση των παραστάσεων του έργου, όπως ευελπιστούμε για τρίτη σεζόν, από το ερχόμενο φθινόπωρο.

Τι περιμένετε προσωπικά από το θέατρο;

Από τη μια μεριά να βρίσκομαι σε ανεβάσματα έργων που έχουν να πουν πράγματα στους ανθρώπους, πράγματα που αξίζουν να λέγονται και να ακούγονται και μάλιστα με όμορφο θεατρικά τρόπο και να συνεργάζομαι με ανθρώπους που πέρα από τις καλλιτεχνικές γνώσεις και δεξιότητές τους διέπονται από πολιτισμό στον τρόπο που μιλάνε, φέρονται και εκφράζονται εντός και εκτός σκηνής και από την άλλη μεριά να μπορούν οι θεατρικές δουλειές στις οποίες δραστηριοποιούμαι να με ζουν, να με βιοπορίζουν.

Ποια είναι τα σχέδια σας μετά τον Υπο-κόσμο;

Να εξακολουθήσω να γίνομαι ολοένα και πιο συνειδητός στο δρόμο της γνώσης του ολοένα εξελισσόμενου εαυτού μου τόσο στην προσωπική μου ζωή, όσο και στο θέατρο.

Τι συναισθήματα μπορεί να έχει ο θεατής φεύγοντας;

Ποικίλα. Ανάλογα με το ποια από τις ιστορίες, ή ακόμα και ποια από τα επιμέρους στοιχεία των ιστοριών έχουν βαρύνει περισσότερο στον ψυχισμό του. Έχουμε ο καθένας μας διαφορετικές προσλαμβάνουσες και κάθε φορά βρισκόμαστε σε διαφορετική ψυχολογία και στάθμη της κλίμακας συναισθημάτων. Σε κάθε περίπτωση πάντως – και αυτό το λέω μέσα από συζητήσεις που έχω κάνει με πολλούς από τους θεατές μας – όσοι έρχονται να παρακολουθήσουν παράσταση της «ΔΗΜιουργίας» φεύγουν ανεβασμένοι στους βιορυθμούς τους!!! Με την έννοια ότι η παράσταση «σκάβει» ευγενικά τα φαιά τους κύτταρα και τους βάζει να σκεφτούν. Άλλους αμέσως, άλλους λίγες ώρες μετά και άλλους για μέρες. Το σίγουρο είναι ότι η «ΔΗΜιουργία» μας κάνει δώρο στους θεατές της μια μεταπαραστασιακή πιο συνειδητή θέαση του κοινωνικού μας περίγυρου!!!

Λία Τσεκούρα,

Ανάδειξη και Παρουσίαση Πολιτισμικών Δρώμενων.




Σχολιάστε