Ανεπίδεκτη Διόρθωσης! Είδαμε την παράσταση….

ΑΝΕΠΙΔΕΚΤΗ ΔΙΟΡΘΩΣΗΣ, Donna non rieducabile. Μemorandum teatrale su Anna Politkovskaja, του Stefano Massini.

Β’ Σκηνή Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας σε σκηνοθεσία Μ. Κοιλάκου.

Παίζουν: Μιχάλης Κοιλάκος, Τάνια Παλαιολόγου.

Ο Μ. Κοιλάκος και η Τάνια Παλαιολόγου ζωντανεύουν στη σκηνή μια πραγματική ιστορία, την ιστορία της Ρωσίδας δημοσιογράφου Άννα Πολιτκόφσκαγια!

Ένα θεατρικό χρονικό για την έννοια του καθήκοντος απέναντι στον εαυτό μας και τον άλλον!

Ανεπίδεκτη διόρθωσης, η αδήριτη ανάγκη προσωπικής έκφρασης, η ορμέμφυτη τάση καταγγελίας μιας ασφυκτικής αδικίας, ένα πρόσωπο που  αιμορραγεί σε έναν αγώνα άνισο, ασύμμετρο∙ μια γυναίκα, έτοιμη να αντιμετωπίσει τον όλεθρο στην αντίπερα όχθη.

Ίσως φαίνεται βγαλμένο από κινηματογραφικό σενάριο πολιτικής αναρχίας, αλλά το θεατρικό κείμενο του Ιταλού Stefano Massini δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μια βαθιά μελετημένη έρευνα πάνω στον δημοσιογραφικό βίο και πολιτεία της δημοσιογράφου Άννα Πολιτκόφσκαγια. Η Πολιτκόφσκαγια γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη από γονείς Ουκρανικής καταγωγής, διπλωμάτες στον Ο.Η.Ε.

Η συναρπαστική ιστορία της περιλαμβάνει σειρά ακτιβιστικών δράσεων, διαπραγματεύσεις για απελευθέρωση ομήρων, με κορυφαία την περίπτωση στο Νορντ-Οστ το 2002, όπου Τσετσένοι αντάρτες κατέλαβαν ένα θέατρο στην Μόσχα. Έπεσε θύμα δηλητηρίασης, κατά τη διάρκεια της κρίσης στο Μπεσλάν το 2004, ενώ η ζωή της απειλήθηκε πολλάκις.

Η Πολιτκόφσκαγια δέχτηκε τη μοιραία σφαίρα το Σάββατο 7 Οκτωβρίου 2006, ανήμερα των γενεθλίων του Προέδρου Putin, στον ανελκυστήρα της πολυκατοικίας όπου διέμενε στη Μόσχα. Σύμφωνα με μαρτυρίες την ημέρα της δολοφονίας, η Πολιτκόφσκαγια είχε προγραμματίσει να καταθέσει αναφορά σχετικά με τις πρακτικές βασανισμού που πιστεύεται ότι χρησιμοποιούσαν οι Τσετσενικές αρχές.

Ένα άρωμα μυστηρίου και τρόμου καλύπτει τη δολοφονία της Πολιτκόφσκαγια. Πολιτικός αμοραλισμός, καταστρατήγηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ασφυκτική αδικία, εγκλωβισμός του εγώ, της ελευθεροτυπίας, της εκφραστικής ελευθερίας τυλίγουν με πέπλο θανάτου τις μικρές, ανεπαίσθητες πνοές ζωής κι ελευθερίας.

Η σκηνοθετική οπτική του Μιχάλη Κοιλάκου είναι γοητευτική, στον βαθμό που με φωτογραφική και δημοσιογραφική σαφήνεια και ρεαλισμό αφήνει να ξεπηδήσουν σχέσεις, προσδοκίες, εγκλωβισμοί, ματαιώσεις, προδοσίες, αιματηρά διλήμματα που συναρπάζουν με την αντιφατικότητα, τον ωμό ρεαλισμό, το εύρος εκείνου του προσωπικού αδιέξοδου ουρλιαχτού που σκίζει το είναι και το πνίγει∙ ενός ουρλιαχτού που καταστρατηγεί το είναι και το καταδικάζει σε μια ανυπαρξία νοήματος.

Μέσα από την αδρή, τολμηρή σκηνοθετική ματιά προβάλλονται όλα τα μοιραία πλάσματα που εγκλωβίζονται σε αλλόκοτες και προσωπικές αλήθειες και ιδεολογικές ματαιώσεις. Αλήθειες μοιραίες που στροβιλίζονται βασανιστικά γύρω από σπαράγματα ψυχής, εξομολογήσεων, αναμνήσεων, αναφορών της Άννας, καθιστώντας πνιγηρά εκείνα τα ζοφερά ανθρώπινα έργα που πεθαίνουν υπό το ψεύδος μιας ανούσιας ιδεολογίας.

Άννα Πολιτκόφσκαγια, κεντρικό πρόσωπο σε έναν ζωντανό χορό θανάτου, που, σαν έτοιμη από καιρό σαν θαρραλέα, διαβαίνει συνειδητά τον δικό της δρόμο προς τον βωμό της θυσίας. Γύρω της ανασαλεύουν τραγικές ανθρώπινες ιστορίες μιας άλλης καθημερινότητας, τραγικά βιώματα που υπερβαίνουν το αύριο και κραυγάζουν για να επιβιώσουν, σαν αλμυρός νόστος ενός φρικτού επέκεινα.

Ο Μ. Κοιλάκος, ως σκηνοθέτης, στοιχειοθετεί αυτό το σπαρακτικό και συνάμα βιογραφικό σύνολο από τραγικά instantanés, ενώ παράλληλα, ως ηθοποιός, ερμηνεύει με βιωματική ενάργεια, κάθε instantané συμπληρώνοντας σε κάθε περίπτωση το alter ego της Άννας. Ο Μ. Κοιλάκος γίνεται ο Τσετσένος γιατρός,  ο Ρώσος 18χρονος στρατιώτης που αδιαφορεί για την ανθρώπινη ζωή, ο Τσετσένος αντάρτης… Ο σκηνοθέτης ντύνεται, έτσι, έναν παράλογο κόσμο, που μαρτυρά κάτω από ένα παράλογο γιατί και προβάλλει γυμνή την ωμότητα της ανθρώπινης ψυχής.

Η Τάνια Παλαιολόγου παρασύρει τον θεατή με την ειλικρίνεια που αγγίζει κάθε στιγμή της ερμηνευτικής της κορύφωσης, αίσθηση που ενισχύεται από το γεγονός ότι το κείμενο περιγράφει μια πραγματικότητα, η οποία σφραγίζεται με αίμα. Η Τ. Παλαιολόγου, ως άλλη Πολιτκόφσκαγια, κατακτά τη σκηνή, προβάλλει το ψυχολογικό αδιέξοδο της Άννας σε κάθε της σκηνή, βιώνει με σαφήνεια κάθε σκέψη, συναίσθημα, προσδοκία, ματαίωση.

Στην ουσία, η Τ. Παλαιολόγου με απόλυτο σεβασμό απέναντι στο τραγικό πρόσωπο της Άννας, παρουσιάζει άλλοτε με ευαισθησία, άλλοτε με χιούμορ, με πίκρα, ματαίωση, απογοήτευση, οδύνη και όλεθρο αλλά και βαθιά ενσυναίσθηση πλήρους ηρωισμού κάθε πτυχή σκέψης, ματιάς, αλήθειας, βάθους, διαμορφώνοντας ένα ερμηνευτικά άρτιο θεατρικό χρονικό.

Η Τ. Παλαιολόγου ανασταίνει μπροστά μας για 80 λεπτά την Άννα Πολιτκόφσκαγια και μας προκαλεί να μετέχουμε σε μια προσωπική καταβύθιση, μας μιλάει για τα προσωπικά αδιέξοδα που βασανίζουν τον καθέναν από εμάς, σε ένα άλλο επίπεδο προσωπικής καθημερινότητας, και μας οδηγεί να αναζητήσουμε το δικό μας σημείο αυθυπέρβασης.

Δε γράφω ούτε σχόλια, ούτε γνώμες, ούτε προσωπικές απόψεις. Πάντα πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω ότι ο ρόλος μας δεν είναι να κρίνουμε. Είμαι δημοσιογράφος, όχι δικαστής. Αρκούμαι στο να διηγούμαι τα γεγονότα. Τα γεγονότα όπως συμβαίνουν, όπως είναι. – Άννα Πολιτκόφσκαγια.

Λία Τσεκούρα.

Ανάδειξη και Παρουσίαση Πολιτισμικών Δρώμενων.




Σχολιάστε